Bir âlimin varlığın içyüzüne bakış açısıyla bir şairin kâinata bakışı aynı mıdır? İlkinin gerçeği araştırmaya adanmış bakışlarında küçük bir kırgınlık, büyük bir sükûnet görülürken ikincisinin benzersiz bir cennetin hayaline dalmış kararsız gözlerinde bir hüznün, bir ıstırabın varlığına şahit olunmaz mı?
Bir şeyi yapmak günah olabilir. Lakin düşünmek öyle değil...Zihnin çalışmasını kim yasaklayabilir ve özellikle bu kabahatinden dolayı kim kınayabilir. Oradan dışarı çıkmayan hayaller ne şekil ve nitelikte olursa olsun buna kanun bile müdahale edemiyor...
İnsanlar neden şimdiye kadar bu büyük hakikati idrak etmeyerek varlıklarını sürdürmeyi birbirine karşı düşmanlıkta, savaşmakta, kan dökmekte görmek gibi yanlış bir yola gitmişler? Medeniyetin, yetkinleşme fikrinin gayesi birbirini öldürmeye uğramak mıdır? Yoksa umumi kardeşliğin kurulmasına çare aramak mı? Neden insan öldürmek tekniğinde en usta olan, savaş aletleri en mükemmel bulunan milletler en medeni, en gelişmiş sayılıyorlar?