Bu yıkıcı bir yalnızlık
Bütün bir ülke yalan söylüyor
Bu yıkıcı bir yalnızlık
Bütün bir ülke saygıyla zorbasını seviyor
Bu yıkıcı bir yalnızlık
Bütün bir ülke kendi ruhunu taşlıyor
Bu yıkıcı bir yalnızlık
Bütün bir ülke acısından nefret ediyor
Bu yıkıcı bir yalnızlık
Bütün bir ülke merhametini korkuyla boğuyor.
.
.
.
"Biz mi
Yaşıyoruz işte...
Hepimizi alçaltan bir dünyayı
Sevmeyi öğrendik sonunda
İyi insan olduğumuz zamanlardan
Sessiz bir yara derinimizde
Zorbamızın merhametinden
Bir gelecek umudu
Bir utanma duygusu
Konuştukça kalbimizde soğuyan
Ruhumuzda taşa dönmüş
Bir ana rahmi yalnızlığı
Her sözümüzde bir ölüm ıslığı
Saçaklı bir korku
Ne rüyalarımızda başka bir hayat
Ne evlerimizde bir sevgi hatırası
Ne yıldızların şarkısı başımızın üstünde...
Ölüm ne ki
Yaşıyoruz."