Gecenin ayazıyla bükülen ve kapanan çiçekler,gün ışığını görmeleriyle dalları üzerinde nasıl doğrulup açılırlarsa, ben de kırılan cesaretimi öylece topladım. Yüreğim öyle büyük bir cesaretle kabardı ki, özgür bir insan gibi konuştum.
Ne yapacağımı, bu halin beni nereye götüreceğini sorma , bende artık kuvvet yok, akıl yok, düşünce yok, yalnız aşk var. Mavzer kurşunu gibi çarptığını yere seren bir aşk.