Huzur da bir çeşit cinnet miydi yoksa, öbür cinnetin kısa, dalgın bir dinlenme odası mıydı yoksa? Kim bilir, belki geçici şeylerin de bırakabileceği kalıcı şeyler vardır.
Yani öbürlerinin bir şey olmadığını da olamayacağını da bilmenin verdiği kendinden hoşnutluğun adı hoşgörü mü? Korkusu olanın, emniyetsiz olanın hoşgörüsü olabilir mi?
İnsan ailesinin yanında havalı değil ama rahattır. Demek ki mesele havalı olmadan da yaşayabilmeyi, olduğun gibi, pek de matah olmadığını bilenlerle bir arada olmayı içine sindirebilmekte.