Sabriye Yabancı
@Dembudem
Dil ve üslup kişliğin aynasıdır.
Üslubu beyan aynıyla insandır.
Sorma kişinin aslını sohbetinden bellidir.
244 okur puanı
Şubat 2017 tarihinde katıldı
NEREDEN BİLİYORSUN?
“Fesuphanallah! Yahu, bak, bir, ussallığı küçümsemiyorum. Beynin vazgeçilmez yarıkürelerinden birisi olduğunu söylüyorum. Ama tek başına yetersiz diyorum. Gerekli ama kâfi değil, anlamıyor musun? David, olaylara mikro hesap bazında bakıyor. Bu bakış, Türkiye’nin tarihinden, dilinden, inançlarından,
sezgilerinden gelen bilgisinin ihmali, küçümsenmesi demek. Bir yere varmaz. Kaldı ki, her toplum kendi hayatının temel öğelerini kendi başına, kimsenin aracılığı olmadan geliştirme hakkına sahiptir. Bizim yazı geleneğimiz buysa, saygı göstermek durumundalar,” derken birden kıkır kıkır gülmeye başladı, “Tıpkı elmalarımıza saygı göstermeleri gerektiği gibi!”
“Elmalarımıza mı?”
“Elmalarımıza, ya!” dedi, “Elmalarımıza! Bu, rasyonalizm, ussal düzenleme meselesini o hale getirdiler ki, kendi ‘us’larına uymayan elmalara bile elma değildir diyorlar!”
“Ne demek istiyorsun?”
“Ya, Mine Ciner diye bir arkadaşım var. Yıllardır Almanya’da yaşar; Avrupa Topluluğu’nda standartlar’ı tespit eden üç kişilik bir komisyonun tek yabancı üyesi. Biz de o sıralar, AT’ye elma suyu ihraç ediyoruz. Sanıyorum, ihracatçı şirket de Aroma’ydı. Neyse, bizimkiler, tanker tanker elma suyu gönderiyorlar, derken bir gün, Almanlar kapıdan içeri koymuyorlar, ‘Bu elma suyu değil!’ ‘Aman, etmeyin, vallahi de elma suyu, billahi de elma suyu!’ ‘Hayır, değil, çünkü içindeki nişasta miktarı bizim tespit ettiğimizden fazla!’ Nasıl olurdu, olmazdı, Mine devreye giriyor. Hile yok, ama elma elma değil, çünkü standart tutmuyor! Ne oldu, biliyor musun? Mine, tabii, Türk gönlü bizim malların geri dönmesine izin vermediği için devreye girdi, aradı taradı, İtalya’nın güneyinde bir yerde, elma olduğu tescilli bir elma ağacının meyvesinin suyunun da AT’nin elma bellediği elmadan daha fazla nişasta içerdiğini ispat etti de,
Reklam
Yağmur
Vâr eden’ in adıyla insanlığa inen Nûr
Bir gece yansıyınca kente Sibir dağından
Toprağı kirlerinden arındırır bir Yağmur
Kutlu bir zaferdir bu ebâbil dudağından
Rahmet vâdilerinden boşanır âb-ı hayat
En müstesna doğuşa hamiledir kâinat
Yıllardır boz bulanık suları yudumladım
Bir pelikan hüznüyle yürüdüm kumsalları
Yağmur, seni bekleyen bir taş da ben olsaydım
Hasretin alev alev içime bir ân düştü
Değişti hayal köşküm, gözümde viran düştü
Sonsuzluk çiçeklerle donandı yüreğimde
Yağmalanmış ruhuma yeni bir devran düştü
İhtiyar cübbesinden kan süzülür Nebî’nin
Gökyüzü dalgalanır ipekten kanatlarla
Mehtâbını düşlerken o mühür sahibinin
Sarsılır Ebû Kubeys kovulmuş feryatlarla
Evlerin anasına dikilir yeşil bayrak
Yeryüzü âvaredir, yapayalnız ve kurak
Zaman, ayaklarımda tükendi adım adım
Heyûlâ, bir ağ gibi ördü rüyalarımı
Çölde seni özleyen bir kuş da ben olsaydım
Yağmur, gülşenimize sensiz , baldıran düştü
Düşmanlık içimizde; dostluklar yaban düştü
Yenilgi, ilmek ilmek düğümlendi tarihe
Peygamberimizin (SAV) engin merhamet, hoşgörü ve kulluk şuurunun yeniden dirilmesi duasıyla... Hayırlı kandiller.
“Hayır, ama Tanrı’nın yollarını kim bilebilir?”
“Yani, ‘ışık’ Müslüman Doğu’dan gelebilir mi? Öyle bir ihtimal var mı?” Bu kez açıkça gülümsedi Rabin Levi, “Batılı gözü, küçük kıvılcımları göremez,” dedi.
(e-pup)
ACIYI TANIMAK
“Sana bunları ağlayasın diye anlatıyorum,” dedi, “çünkü insan başkalarının acılarını kendi acılarından öğrenir. Acıyı tanımak gerekir. Kibrimizi, ukalalığımızı, kayıtsızlığımızı giderir acı.
(e-pup)
Reklam