Ölüm,bizi duyguların yanılgısından,kukla gibi yönlendiren dürtülerden,düşüncenin aşırılığından ve bedene uşaklıktan arındırır.
Bedenin bu hayatta direnirken,ruhunun pes etmesi yüz kızartıcıdır.
Şimdiye kadar,nasıl bir düzenin parçası olduğunu ve düzeni muhafaza eden akışın ne olduğunu temellendirmediysen,bundan böyle bunları idrak etmeye ihtiyacın var;eğer zihnindeki sisleri aydınlatmak için kullanmazsan sana sınır çizen zamanın da belirlenmiş bir sınırı olduğundan o gidecek,sen gideceksin ve bu yaşamın tekrarı mümkün olmayacak.
Yapması ve yapmaması gereken her şeyi kesin çizgilerle belirleyen kuralları olduğu için Vronskiy’in hayatı özellikle mutluydu.Bu kurallar çok dar bir koşullar çemberini kapsıyordu,ama kurallar kesindi ve bu çemberin içinden hiçbir zaman çıkmayan Vronskiy,gerekenin yapılmasında bir an bile kararsız kalmazdı.Bu kurallar dolandırıcıya para ödemek gerektiğini,terzide ise gerekmediğini,erkeklere yalan söylememek gerektiğini,ama kadınlara söylenebileceğini,hiç kimsenin aldatılamayacağını,ama kocaların aldatılabileceğini,hakaretlerin bağışlanamayacağını,ama hakaret edilebileceğini vs.kesin olarak belirliyordu.
Bütün eylemlerimizin motorunun yine de kişisel mutluluğumuz olduğunu düşünüyorum.Bir soylu olarak yerel yönetim kurumlarında benim refahımı etkileyebilecek hiçbir şey görmüyorum artık.Yollar iyi değil,iyi olmayabilir;atlarım beni kötü yollarda da taşıyor.Doktor ve sağlık merkezi benim için gerekli değil,sulh yargıcı da gerekli değil bana.Hiçbir zaman sulh yargıcına başvurmadım ve başvurmayacağım.Okulların benim için bırak gerekli olmasını,üstelik sana söylediğim gibi zararlı bile.Benim için yerel yönetim kurumları desyatina başına on sekiz kapik para ödeme,kente gitmek,geceyi tahtakurularıyla geçirmek,türlü türlü saçmalık ve alçaklık dinlemek görevinden başka bir şey değil ,kişisel çıkar ise beni hiç mi hiç teşvik etmiyor.