Etiketlemenin kendisi bir sorun değil. Deneyimlerimizi tanımak ve etiketlemek kullanışlı bir beceridir. Bir çocuğun kendindeki veya çevresindeki bir duyguyu tanıması, gülümsüyorsa mutlu, ağlıyorsa büyük ihtimalle üzüntü hissettiğini bilmesi ne tehlikeli ne de kötüdür. Hatta çocukların duygularını tanımaları için ebeveynlerinin onları isimlendirmesine ihtiyaçları vardır.
Deneyimlediklerimle savaşmaktansa gökyüzünde süzülen bulutları seyreder gibi o an yaşadığım her duygunun, her düşünce ve her fiziksel hissin gelişini ve gidişini izliyordum. Ve ne ilginçti ki, duyguların izleyicisi olmak, düşman saydığım duyguları yok etmek için mücadele vermekten daha az gayret gerektiriyordu. Mücadele vermek ağır, kabul etmek hafifti.