Rümeysa B.
@Demurely
{𝒬𝓊𝓇𝒶𝓃 / 𝟦𝟣:𝟧𝟥}…𝜗𝜚˚⋅
192 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Büyük Umutlar = Büyük Hayal kırıkları
Charles Dickens, benim açımdan insanı "reading slump" etkisinden çıkaracak yazarların başında. Yazım dili tam anlamıyla merak uyandırıcı ve içine çekici bunu okuduğum her kitabında kesinlikle deneyimledim.
Kitabı okurken özellikle suç ve ceza kavramları arasındaki o garip çelişki üzerine çok düşündüm; toplumun mahkûm dediği insanların içindeki iyilikle, "beyefendi" sıfatı taşıyanların ahlaki zayıflığı arasındaki fark beni gerçekten etkiledi.Ancak kurgu yapısı bakımından bir kıyaslama yaptığımda, 
İki Şehrin Hikâyesi'ndeki o tıkır tıkır işleyen, matematiksel kurgu disipliniyle karşılaşamadım. Oradaki her parçanın bir saat gibi birbirine bağlandığı o kusursuz yapıya kıyasla, bu roman bana çok daha gevşek ve tesadüflere dayalı geldi. Hatta itiraf etmeliyim ki, Dickens’ın karakter yaratma gücüne saygı duysam da, ana kurguya neredeyse hiç katkı sağlamayan karakterlerin sayfalarca betimlenmesi beni biraz hayal kırıklığına uğrattı. Bu figürlerin hikayeyi bir yere taşımak yerine sadece atmosferi doldurması, kurgunun gücünü benim gözümde biraz zayıflattı.Tüm bunların ötesinde, kitabın ismindeki o "Büyük Umutlar" ile Pip'in yaşadığı son arasındaki tezat beni en çok vuran kısım oldu. Pip’in sınıfsal yükseliş ve aşk üzerine kurduğu o devasa hayallerin, kitabın sonunda yerini derin bir hayal kırıklığına bırakması, aslında Dickens’ın bize sunduğu en büyük ironi. Beslediği o büyük umutların birer birer çöküşünü izlemek, romanın kurgusal zayıflıklarını unutturan duygusal bir derinlik kattı. Bu noktada da kitabın orijinal sonunu değiştirilmiş sonuna tercih ediyorum çünkü Pip’in her konuda Umutsuz kalışı kitabın bütünlüğüne benim açımdan daha çok hitap etti.
Sonuçta bu eser benim için, kurgusu yer yer dağınık olsa da, beklentilerin insanı nasıl yanılttığını gösteren etkileyici bir hayat dersi olarakDuygu ve Düşünce
Charles Dickens, benim açımdan insanı "reading slump" etkisinden çıkaracak yazarların başında. Yazım dili tam anlamıyla merak uyandırıcı ve içine çekici bunu okuduğum her kitabında kesinlikle deneyimledim.
Kitabı okurken özellikle suç ve ceza kavramları arasındaki o garip çelişki üzerine çok düşündüm; toplumun mahkûm dediği insanların içindeki iyilikle, "beyefendi" sıfatı taşıyanların ahlaki zayıflığı arasındaki fark beni gerçekten etkiledi.Ancak kurgu yapısı bakımından bir kıyaslama yaptığımda, İki Şehrin Hikâyesi'ndeki o tıkır tıkır işleyen, matematiksel kurgu disipliniyle karşılaşamadım. Oradaki her parçanın bir saat gibi birbirine bağlandığı o kusursuz yapıya kıyasla, bu roman bana çok daha gevşek ve tesadüflere dayalı geldi. Hatta itiraf etmeliyim ki, Dickens’ın karakter yaratma gücüne saygı duysam da, ana kurguya neredeyse hiç katkı sağlamayan karakterlerin sayfalarca betimlenmesi beni biraz hayal kırıklığına uğrattı. Bu figürlerin hikayeyi bir yere taşımak yerine sadece atmosferi doldurması, kurgunun gücünü benim gözümde biraz zayıflattı.Tüm bunların ötesinde, kitabın ismindeki o "Büyük Umutlar" ile Pip'in yaşadığı son arasındaki tezat beni en çok vuran kısım oldu. Pip’in sınıfsal yükseliş ve aşk üzerine kurduğu o devasa hayallerin, kitabın sonunda yerini derin bir hayal kırıklığına bırakması, aslında Dickens’ın bize sunduğu en büyük ironi. Beslediği o büyük umutların birer birer çöküşünü izlemek, romanın kurgusal zayıflıklarını unutturan duygusal bir derinlik kattı. Bu noktada da kitabın orijinal sonunu değiştirilmiş sonuna tercih ediyorum çünkü Pip’in her konuda Umutsuz kalışı kitabın bütünlüğüne benim açımdan daha çok hitap etti.
Sonuçta bu eser benim için, kurgusu yer yer dağınık olsa da, beklentilerin insanı nasıl yanılttığını gösteren etkileyici bir hayat dersi olarak
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yazarla Aramdaki Buzları Eriten Kitap
Natsume Soseki’nin 
Ardından kitabını ortalamanın altında bulup, üzerine 
Üç Köşeli Dünya’yı hiç beğenmeyince, yazarla yıldızımızın barışmayacağını düşünmüştüm. 
Gönül’e başlarken tek motivasyonum "okuyayım ve aradan çıksın" düşüncesiydi. Ancak beklentimin aksine bu kitabı çok sevdim; beklediğimden çok daha akıcı ve etkileyici bir eserle karşılaştım.
Ramazan ayı araya girdiği için okuma sürecim biraz uzasa da, kitabı tekrar elime aldığımda birkaç günde hızla bitiverdi. Soseki’nin sade ama merak uyandırıcı dili sayesinde kitabı elimden düşürmek istemedim.
Ölümün Yüzleri
Kitapta beni en çok etkileyen kısımlardan biri, anlatıcının öz babasının hastalığı ile Hocanın ruhsal çöküşü arasındaki o ince çizgiydi. Bir yanda fiziksel bir tükeniş, diğer yanda ise geçmişin yüküyle gelen manevi bir son... Soseki, bu iki figür üzerinden ölümü ve vedayı o kadar sarsıcı işlemiş ki, okurken insanın doğasındaki o bitmek bilmeyen bencillik üzerine sık sık düşünüyorsunuz. Tabi birde Hocanın sürekli ziyaret ettiği mezarı ve o mezarın anlamını da unutmamak lazım. Yazar;
“Ölüm denen gerçeği ciddi ciddi hiç düşünmüşlüğün yok, değil mi?” diyor kitapta da ve sizi bu gerçeği düşünmeye bol bol itiyor.
Kitabın sonu ise tamamen bir yarım kalmışlık duygusu. Hikâyenin o ucu açık, her şeyi okuyucunun zihnine bırakan finali, sanki anlatıcının hayatından bir parça kopup gitmiş gibi hissettiriyor. Aslında ölümün bir hayata getirdiği yarım kalmışlığı, kitap bu finalle harika ifade ediyor.
Eğer Soseki ile benim gibi daha önce uyuşamadığınızı hissettiyseniz, bu kitaba mutlaka bir şans vermenizi öneririm. Benim için yazarla aradaki mesafeyi kapatan çok değerli bir keşif oldu.Duygu ve Düşünce
Natsume Soseki’nin Ardından kitabını ortalamanın altında bulup, üzerine Üç Köşeli Dünya’yı hiç beğenmeyince, yazarla yıldızımızın barışmayacağını düşünmüştüm. Gönül’e başlarken tek motivasyonum "okuyayım ve aradan çıksın" düşüncesiydi. Ancak beklentimin aksine bu kitabı çok sevdim; beklediğimden çok daha akıcı ve etkileyici bir eserle karşılaştım.
Ramazan ayı araya girdiği için okuma sürecim biraz uzasa da, kitabı tekrar elime aldığımda birkaç günde hızla bitiverdi. Soseki’nin sade ama merak uyandırıcı dili sayesinde kitabı elimden düşürmek istemedim.
Ölümün Yüzleri
Kitapta beni en çok etkileyen kısımlardan biri, anlatıcının öz babasının hastalığı ile Hocanın ruhsal çöküşü arasındaki o ince çizgiydi. Bir yanda fiziksel bir tükeniş, diğer yanda ise geçmişin yüküyle gelen manevi bir son... Soseki, bu iki figür üzerinden ölümü ve vedayı o kadar sarsıcı işlemiş ki, okurken insanın doğasındaki o bitmek bilmeyen bencillik üzerine sık sık düşünüyorsunuz. Tabi birde Hocanın sürekli ziyaret ettiği mezarı ve o mezarın anlamını da unutmamak lazım. Yazar;
“Ölüm denen gerçeği ciddi ciddi hiç düşünmüşlüğün yok, değil mi?” diyor kitapta da ve sizi bu gerçeği düşünmeye bol bol itiyor.
Kitabın sonu ise tamamen bir yarım kalmışlık duygusu. Hikâyenin o ucu açık, her şeyi okuyucunun zihnine bırakan finali, sanki anlatıcının hayatından bir parça kopup gitmiş gibi hissettiriyor. Aslında ölümün bir hayata getirdiği yarım kalmışlığı, kitap bu finalle harika ifade ediyor.
Eğer Soseki ile benim gibi daha önce uyuşamadığınızı hissettiyseniz, bu kitaba mutlaka bir şans vermenizi öneririm. Benim için yazarla aradaki mesafeyi kapatan çok değerli bir keşif oldu.Rabbim bizi Razı olduğun kulların arasına kat.Din
"Muhacirlenden ve Ensar'dan (İslam'a girmekte) ilk öne geçenler ile bunlara güzelce tabi olanlar... Allah onlardan razı olmuştur, onlar da O'ndan razı olmuşlardır." (Tevbe: 9/100)
İbn Teymiyye (Rahimehullah)'dan okuduğum üçüncü kitap. Okuması oldukça kolay -ki Ibn Teymiyye okumak diğer seferlerde bana oldukça zor gelmişti- ve çok beğendiğim bir kitap oldu. Sahabenin fazileti ve öneminin anlatımı dışında Sahabe hakkındaki ihtilaflarda çok güzel ve yalın bir şekilde cevaplandırılmış.
Sahabe hayatı ilmine giriş niteliğinde okunabilecek sade ama etkili bir kitap diyebilirim.
İbn Teymiyye (Rahimehullah)'dan okuduğum üçüncü kitap. Okuması oldukça kolay -ki Ibn Teymiyye okumak diğer seferlerde bana oldukça zor gelmişti- ve çok beğendiğim bir kitap oldu. Sahabenin fazileti ve öneminin anlatımı dışında Sahabe hakkındaki ihtilaflarda çok güzel ve yalın bir şekilde cevaplandırılmış.
Sahabe hayatı ilmine giriş niteliğinde okunabilecek sade ama etkili bir kitap diyebilirim.Bir uzun, bir kaç kısa hikayeden oluşan kitap. Okuması keyifliydi insanı bazı meseleleri düşünmeye itiyor, şahsen benim en çok düşündüğüm mesele bu toprakların insanlarının bunca uzun yıllardır "Batılılaşma = Medeniyetleşme" algısının saçmalığına neden gözlerini açamadıkları oldu.
Kitaba başladığım ilk bir kaç sayfada kitabı seviceğime çok emindim ne olduysa sonradan oldu, kitap asla akmadı benim için. Neden böyle oldu bilmiyorum ama kitabı ne zaman elime alsam iki-üç sayfa okuyup tak adeta bayılmışım gibi uyuyup kalıyordum, daha önce hiç yaşamadığım garip bir deneyimdi galiba o kadar fazla sıkıcı geldi bana :) Ama yinede farklı bir zaman diliminde okusam acaba bu kitabı sevebilir miydim diye düşünmüyor değilim çünkü baktığımda tam benim kalemim bir eser, bilmiyorum. Şu an kesinlikle sevdiğim söylenemez onu biliyorum.
