Önceleri, konuşmalarımızda benim şimdi de olduğu gibi nefesim kesilirdi. Evet eskiden aşktandı. Doğru. Şimdiyse acıdan. Yüreğimdeki sızı dinmiyor. Bir bakıyorum ki kırgınlıklarım gözümden akmaya başlamış, nefesim kesilmiş.
Bazen sadece kabullenmek gerekir.
Yenilgi mi bu?
Bilmiyorum.
Kime yenildim ki şimdi?
Kime bu öfkem?
Bu denli parçalanışım neden?
Kaybettiğimi kabullendiğimden mi
Yoksa,
Seni kaybettiğimi içten içe kabullendiğimden mi?
Hangisi doğru cevap bilmiyorum.
Hazır mıyım yaşayacaklarıma ?
Bu sorunun cevabını çok iyi biliyorum.Kendime söyleyemediğim gerçeklerin içinde cevabını kolaylıkla verebildiğim tek soru bu.
Cevap bu hayattaki en olumsuzluk içeren kelime ünvanına sahip.
Hayır.
