İçimde bir yerlerde yavaş yavaş beni zehirlediğini bildiğim bir şey varken zamanın tam tersi yavaş işliyor olması garip geliyor. Sanki bilerek bana acı çektirmek, çevremde mutlu olan ve olacak herkesi görmem için zaman bilerek benim için yavaşlamış gibi. Eskiden iyi diyebileceğim biriyken şimdi en yakınlarımın bile mutlu olduğu anlar da gözlerim doluyor. Ya ben o anı yaşayamazsam diye; sanki yaşamam gerekenler varmış ama elimden alınıyormuş gibi. Zaman benim için yavaş akıyor diğer insanlar içinse tam tersi ve hikayenin sonunda hem acı çeken hem de kötü biri olan yine benim. Onlarin mutluluklarına sevinmek yerine içerleyen ben. Bu zehir beni yavaş yavaş ele geçiriyor.