Yaratılmışın boşluğu öyle büyüktür ki yeryüzünün bütün kitapları bile onu doldurmakta güçlük çeker. Okuma, günahın uzaktan sonucudur; zihnin sayfalarına duyulan doyumsuz ve kuduran ihtiyaç, düşüşün gündelik işaretidir.
Acı bir idealin sarsıntıları beni hayat uykusundan çekip çıkardığından beri, beni istila eden hiçlik, namevcudiyetimin o bulanık davulunu haykırıyorum dünyanın dört bucağında.B
u uyanışın şüpheli asaleti zihnin bizzat unutulmaya kendini teslim etmeden benimseyemeyeceği bir yastır. Uyku, bir kez kaybedildiğinde imanın aldatmacalarının hiçbirinin yerini tutamayacağı bir drahomadur.
“İnsanlar…” dedim fısıldayarak. “Taşırlar insanları. Kundaktayken,tabuttayken. Hep taşıyacak birileri olur. Bazıları dostluktan,bazıları cepteki paradan,bazıları da içinde bulundukları sistem bir gün onlara da taşınma sırasının geleceğini söylediği için taşırlar insanı…”