Muhtemelen size insan ne ile yaşar sorusu sorulsa aklınıza maddi ihtiyaçlar ya da manevi ihtiyaçlar gelir ve sorgulamaya başlarsınız. Sahi insan ne ile yaşar? Evet Tolstoy bu soruyu hikayesiyle bizlerin sorgulamaya yöneltiyor. Hayatta bizleri yok eden duygularımız değil midir? Ya da bizi var eden? Bence evet. Çünkü mutluyken açlığımızı, sussuzluğumuzu unutuyoruz. Heyecanlanırken ellerimiz titrer, konuşamayız ihtiyaçlarınızın çoğunu unutuyoruz. Acı çekerken de öyle değil mi yemekten kesiliyoruz mesela , hastalanırsın ya da. Duygularımızla büyüyoruz, gelişiyoruz... Bunları anlatmamın nedeni bu kitabın bana kattığı duygusal doyumun yani "Sevginin" bizlerin hayatında ne kadar etkili olduğunu görmüş olmam. Hayatımızın bir gün illa son bulacağı ve çoğu şeyler için insanın kendi karakterinden ödün vermemesi gerektiğini öğretiyor. Evet insan sevgiyle iyileşir, sevgiyle iyi bir birey olur.