Y
@Dexter
100 okur puanı
Ağustos 2016 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kitap, Mr. Heathcliff’in evine kiracı olarak gelen Mr. Lockwood’un, ev sahibiyle görüşmeye gittiğinde karşılaştığı kaba tavırlarla başlıyor. Kendisine hizmet eden Ellen Dean’e bu durumu sormasıyla birlikte Uğultulu Tepeler’in aşk, kin, nefret ve intikam dolu hikayesini Mr. Lockwood ile birlikte biz de öğreniyoruz.
Kitaptaki kötülük, saplantı ve nefret dikenli bir tel gibi boğazımı sıktı açıkçası. Kitabın başından sonuna kadar karamsar havadan hiç çıkamadım. Bu da yazarın duyguyu, okuyucuya ne kadar iyi geçirdiğini gösteriyor bir nevi. Yazar, kitaptaki ruh halleriyle, karakterleriyle ne kadar boğduysa, anlatımı ve tasvirleriyle de o kadar nefes aldırdı ama benim için yeterli olmadı. Bu yüzden sitede okuduğum yorumlar kadar abartılacak bir kitap değil; tamamen yerilecek bir kitap da değil.
Reklam
Gülün Adı kendi içinde temposu olan bir kitap.Genelde kitapların ilk sayfalarının ısınma turları,ortaların olaya giriş ve temponun arttığı,son kısımlarda da ya aynı tempoyla ya da daha fazlasıyla bittiğini görürüz. Gülün Adında bu sav çokta doğru olmuyor.Kitabın ilk başında William ve Adso ile kiliseyi tanıyıp,olayların kapısını aralıyoruz ama devamı cinayet kitabına yakışacak şekilde yüksek bir tempoda ilerlemiyor. Kitabın normal bir cinayet kitabından ayrılan en önemli noktalarından biri de Hristiyanlık,tarikat ve mezhepler konusunda bilgi ve merak uyandırarak insanı araştırmaya yöneltiyor olması. Normal zamanda dikkatimi çekmeyecek ya da duymadığım çok fazla terim,olay okudum bu kitapta.Olay örgüsünün içinde ustalıkla verilmesi de bende merak uyandırıp,araştırmaya yöneltti. Yazar bu iki ayrı ucu çok güzel birleştirmiş. Çok yüksek tempolara çıkmamasına,bunaldığım kısımlar olmasına rağmen kitap benim için güzel bir şekilde aktı.
Mutlaka dikkatle, özenle ve yavaş yavaş okunması gerekiyor. Okumayı düşünüp bu yorumu okuyacak kişilere naçizane tavsiyem, kişileri ve önemli olayları not tutmaları olacaktır.Bu şekilde kitap daha kolay ve rahat okunuyor.
Kitap bana resmen saç,baş yoldurttu. İlişkiler üzerine güzel bir kitap okuyacağımı düşünüyordum ama daha çok sadakatsizlik üzerine bir kitap okumuşum gibi hissediyorum. Belki de konuyu anlayamadım, sadece bir noktaya takılı kaldım bilemiyorum.
Philippe’nin saplantılı düşüncelerini, Odile’in sadakatsizliğini ve uçarılığı okumak beni çok bunalttı. Isabelle’in anlattığı kısımlarda daha iyi aktı kitap benim için. Genel olarak sevdim mi sevmedim mi çok emin olamadığım bir kitap oldu.
915.jpg){kind=small}
"Sabahın toprakta bıraktığı izlere benzer kağıt üzerindeki satırlar. Yaşamın her şeyi kaplaması gibi, 'Yaşamak' da hayatı olduğu gibi kucaklar. Doğumları ve ölümleri, mutsuzlukları ve umutlarıyla..."
Kitabın arkasında yazan bu cümle her şeyi açıklıyor aslında. Başından sonuna hayatın içindeki çoğu şeyi kapsayan dokunaklı bir kitaptı. Yazarın dili ve anlatımı sayesinde de su gibi akıp gitti.
Kitapta bana en iyi ulaşan karakterler Youqing ve Fengxia oldu. Youqing küçücük bedeninde taşıdığı kocaman sevgisi ve şefkati, Fengxia'nın dile getiremeyip sonsuz bir şekilde gösterdiği sevgisi,merhameti beni en çok etkileyen şeyler oldu. Youqing'in koşarken elinde tuttuğu bir çift ayakkabısını da Fenqxia'nın ailesiyle olan bağını da bu kitaba dönüp baktığımda hatırlayacağım.
Uzun bir okuma yolculuğunun ardından Anna Karenina da bitti.
Kitapta üç ilişki üzerinde duruluyor : Anna Karenina ve Vronskiy, Kiti ve Levin, Dolly ve Stiva.
Anna'nın başından sonuna tutku uğruna kendini nasıl bir çıkmaza uğrattığını görüyoruz bana kalırsa.Anna karakteri baştan sona sadakatsiz,bencil ve saplantılı. Sonuna da üzüldüğümü söyleyemeyeceğim. Kiti ve Levin'in anlatıldığı kısımları okumak benim için daha büyük bir zevkti.Levin karakteri kitabın başından sonuna kadar ruhsal gelişim,değişim içindeydi. Dünyadaki yerini hak etmekle yükümlü olduğunu düşünen bir karakterdi Levin. Her bir karakter ince ince işlendiği için karakterlerle empati kurabilmek, onları içselleştirebilmek çok kolay. Kendinizi biranda 19. yüzyıl Rusyasında yaşayan üst tabakada bulabiliyorsunuz .
Tolstoy'un her kitabında olduğu gibi Anna Kareninada da konuyu ele alışı,işleyişi insanı gerçekten büyülüyor. Basit ve sade anlatımı sayesinde 1062 gibi sayfa sayısı bile insanı bunaltmıyor.
Reklam