Mercan
@Dgnmrcn
Almanca Öğretmeni
Yalova
Erzincan
295 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
Farket!
Nasıl bir insansın, Nasıl bir ebeveynsin ve nasıl bir çocukluk yaşadın?
Bilmeni isterim ki, fark etmeden ve kabul etmeden hiçbir şeyi aşamazsın. Evet yaşarsın bir şekilde ama karşına çıkan sorunların neden kaynaklandığını bilemezsin, üstünü kapatarsın bir şekilde ama sonra yine patlak verir bir yerde. Ve bu sadece seni de etkilemez çocuğuna geçer ve çocuğun fark etmezse hatta onun çocuğuna bile geçebilir. Konu nerden nereye geldi şimdi…
Sadece bil ve fark et! Hayatında bir sorun varsa ve aşamıyorsan bir şekilde çocukluğundan ve bilmediğin travmalarından kaynaklanabilir sadece bunları fark et. Ve sonra affet; kendini, aileni ve hatta doğacak çocuğunu. Bir ebeveynsen eğer daha dikkat etmen gerekiyor. Fark etmeden yaptığın şeyler çocuğun hayatını etkileyebilir. Kimse mükemmel değildir ama elinden gelenin en iyisini yap: Mutlu olmak ve mutlu etmek için.
Elimde uzun zamandır tuttuğum bir kitabı anlatmak istiyorum. “Boşluk Hissi!”Temelinde anlattığı konu da “Duygusal İhmal” kitabı bir yere koyduğumuzda bile anlayabiliyoruz belki ama o kadar da kolay olmuyor. Neyi nasıl ihmal ettiğimizi bilmiyoruz, farkında olmuyoruz ama öyle sonuçlara sebep oluyor ki sonunda insanlar psikologların kapısında buluyorlar ya da onun bilincinde olmayıp hayatlarına mutsuz bir şekilde devam ediyorlar. Size sadece kitaptan bir alıntı paylaşmak istiyorum. Sonra siz kitabı okumak isteyip istemediğinize karar verebilirsiniz.
*”Duygusal olarak ihmal edilmiş kişiler umutsuz bir şekilde ebeveynlerini suçlamaktan kaçınır. Ebeveynlerinin yapmadığı şeyin ne olduğunu bilmedikleri için, ebeveynlerinin ideal, olduklarını düşünür ve doğal olarak her girişimleri için kendilerini suçlar.”
Altını çiziyorum tekrar “bilmedikleri”diyor Duygusal olarak ihmal edilmiş kişiler bunu kabul etmezler çünkü farkında
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kemal Varol'un okuduğum ilk kitabı. Yazarı bu kitapla tanıma fırsatı buldum. Son zamanlarda okuduğum kitaplardan farklı bir tarz buldum kitapta. Hem merakla sonunu getirmeye çalışarak hem de satırları tekrar tekrar sindire sindire okudum. Canım Ağıtçı kadının öyküsünü anlatıyor bu kitap, herkesin hikayesini bilen ama kimseye hikayesini anlatamayan ağıtçı kadının... Düğünlere çağrılmayan ama cenaze olunca kapısından kimsenin eksik olmadığı Ağıtçı kadının... Kitapta söyle bir şey geçiyordu. "Fakat insanın içinde yarım kalan her şey bir ukteydi. Tamamlamayınca tamamlanmıyordu insan. Kolu kanadı kırık kalıyordu." Onun da içinde tamamlanamamış bir şey vardı. Onu arıyordu, onu bulmaya çalışıyordu. Biricik Heves Ali'sini...
Nasıl Coğrafya bir kaderse ve bunu biz seçemiyorsak. Vücudumuz da öyle bence! Herkes farklı bir vücudun içinde dünyaya geliyor ve hiç birimiz bunu seçemiyoruz. Düşünsenize insanların korktuğu bir vücudun içinde olduğunuzu. Doktor, annenize "Maalesef çocuğunuz bazı kusurlarla doğdu" diyor. Kusur? Çocukta kusur ne arar? Ki daha yeni dünyaya gelmiş bir bebekte... Annenin söylediği o söz " Bütün bebeklerin mükemmel olması gerekmez miydi?"
Petey, işte o çocuklardan biri , doktorun o kusurlu dediği ama aslında çok özel çocuklardan...
Neyse ben anlatmayayım kitabı da siz Petey'in zorlu yolculuğuna eşlik edin.
Maksim Gorki'yi ben bu kitapla tandım.iyi ki de bu kitapla başlamışım okumaya. Kendi çocukluğunu anlatttığı için yazarı daha da iyi tanıyoruz. Kitapta kendi çocukluğu dışında Çarlık Rusya'nın sonlara doğru yaşadığı buhranlara da karakterler üzerinden yer verdiği için o dönemdeki olaylara, yaşantılara da vakıf olabiliyoruz. Özellikle çocuk yaşta yaşadığı olaylarla hem küçük Leksey'i hem de onun bakış açısı ve eleştirileriyle dönemin insanlarını da anlattığı etkileyici bir eser
Bu bir uyarı kitabıdır. Sahip oldugumuz seylerin degeri oldugunu ve deger verdigimiz seylerin bazen kıymetini bilmedigimizi anlatır.
Birileri size bir öykünün neyle ilgili oldugunu söylerse muhtemelen haklıdırlar. Öykünün yalnızca bunla ilgili oldugunu söylerlerse kesinlikle yanılıyorlardır.
O kadar yerinde bir yazı ki… Bu kitaba da öyle bakmalıyız. Sadece bir yere baglı kalıp da bu kitap sadece bunu anlatıyor diyemeyiz. Anlattıklarımız da cok hafif kalır zaten.
Bu, mutlulugunu maske gibi kullanan Montag`ın öyküsü. Bu, hayatının bittigini göremeyen, hayatın sadece dört duvarla kaplı aptal kutusundan ibaret oldugunu düsünen Mildred ve arkadaslarının ve hala dünyada yasayan ve bunun farkında dahi olmayan bircok insanın öyküsü…
Bir savas cıkarmak icin sadece bombalara ihtiyacınız yoktur. Bunu mu yapmak istiyorsunuz? O zaman kitapları ve dergileri yakın , televizyonları cogaltın, insanların düsünmelerini engelleyin ve sonra olacakları izleyin. Sonuc ne mi olacak? Tam bir facia , hem üzücü hem ürkütücü.
Düsünsenize itfaiceyiler atesleri söndürmek yerine evleri yaksalar hem de kitaplarla dolu evleri yaksalar nasıl olur? Cahillere gün dogar bence…
Montag da sıradan bi itfaiyeciydi. Iste bu evleri yakanlardan. Aslında söylemek gerekirse, tam olarak ne yaptıgının farkında olmayan, mutlu mu mutsuz mu oldugunu bile bilmeyen bir itfaiyeciydi. Ta ki biri ona ayna olana dek. Insanın bazen kendisini tanıması icin baskasının gözünden bakması gerekir. Belki ancak o zaman kendisini görebilir, sorgulayabilir. Ve bir sey daha: Bazı seylere bakmak icin bakarsan hicbir sey göremezsin!
Ve böylece Montag’ın kendisiyle imtihanı basladı. Eger bir seylerin yanlıs gittiginin farkındaysanız ve hala hicbir sey
