D
@Dhca
Canı cehenneme rahat uyuyanın
Kapısını örtenin perdesini çekenin
Yüreği yalnız kendiyle dolu olanın
Duvarları ancak çarpınca görenin
Canı cehenneme başkasının yangınıyla
Evini ısıtıp yemeğini pişirenin.
Şiirler, kalbinize ulaşan şairleri keşfettiğinizde, işte o zaman anlamlı gelir size. Şiir denilen ne bir koldur, nede bir yol. Bu sizin şairle ruh uyumunuzla da ilgilidir. Ama rüştünü ispatlamış her şairde, sizin de kendinizde bulacağınız birçok şey bulunur, Bu yüzden Şükrü Erbaş'ta hepinizin içine dokunacak satırlar bulmanız mümkün.
Okuduktan sonra insanın aklında şu duygu kalıyor: Basit sözcükler bile, doğru kalpten geçince ne kadar derinleşebiliyor.
Reklam
Bir aşk hikayesi gibi başlasa da, arka planda çok daha büyük bir trajediyi barındırıyor. Birbirini seven iki insan, yalnızca duygularıyla değil, toplumsal baskılar ve aidiyetlerle de savaşmak zorunda. Toplum, bir yandan bu aşkı kabul etmezken, diğer yandan savaşın getirdiği acıları görmezden gelir. Karakterler arasında sıkışan, nefes alamayan bir huzursuzluk hakimdir. Bir yanda inançlar ve gelenekler, diğer yanda insanın en temel hakkı olan yaşam mücadelesi.
Hikaye, bir ülkenin ya da bir toplumun değil, tüm insanlığın ortak acılarına ayna tutar. Savaşın, göçün, kültürel farklılıkların altında ezilen insanların, sınırlarla değil, acılarla birleştiğini anlatır. Sessiz kalmanın, kayıtsızlığın ve ötekileştirmenin ne denli yıkıcı olabileceğini gösterir. Huzursuzluk, her birimizin içinde bir yerlerde yankılanır; sadece duymak isteyenler için değil, görmezden gelmeyi tercih edenler için de güçlü bir uyarı niteliğindedir.
İnsan Olmak, bana çok sevdiğim Dostoyevski çözümlemelerini anımsatıyor. O yoğun, okuyunca bazen saatlerce, bazen günlerce düşündüğümüz; içinde kendimizden ve sevdiklerimizden, ‘’insanlıktan’’ birçok şey bulduğumuz değerli çözümlemelerin harika bir psikiyatristten çıkmış versiyonu gibi. Hayatın, ‘’insan olmak’’ın ve davranışlarımızın nedenlerinin özel bir açıklaması, özeti. Umarım ben de bu değerli metne yeni bakış açıları katabilmiş, bazı bölümlerin görünmeyen taraflarını gösterebilmiş ama en önemlisi, ‘’insan’’ı hakkınca inceleyebilmişimdir.
‘’Yine de böylesi kendiliğinden yaşantıların ve oluşumların, birden fazla etkenin rastlantısal buluşmaları sonucu ortaya çıktıklarına inanma eğilimindeyim. Hayatın kendi akışında yaşanabildiği, evrenle birlikte dans edilebildiği zamanlarda.’’¹ İnsanın başına rastgele bir şeyler geldiği zaman gerçekten de ‘’rastgele’’ olmuyor, aslında çoğu ‘’rastgele’’lik başka insanı etkiliyor. Bir adam arkadaşı vasıtasıyla Engin Geçtan okur ve sonrasında hayran kalıp onun yanına gider, ondan bir kitap ister. Sonrasında Engin Geçtan bundan etkilenir ve bir kitap yazar, o kitap da hem kendini hem de birçok insanı, ailesini, okurlarını, okurlarının yakınlarını etkiler ve bu zincir böyle devam eder. Yani yaşamımız da başka insanların yaşamına bağlanmış (ya da bağlanmış olma olasılığı olan) bir ‘’rastlantılar kümesi’’ gibidir. Bu kümeyse bazen bizi şaşırtır, bazen mutluluktan havalara uçurtur, bazen üzer, bazense yorar. Dolayısıyla bu küme ve getirdikleri hayatın ta kendisidir. Peki sizin böyle bir anınız var mı, rastlantı olamayacağını düşündüğünüz ve şaşırdığınız?
