Ben Allah'a inanırdım,
Sen şemsiyelere!
Ellerimi her açtığımda
Cebimdeki delikten
Düşerdi çocukluğum.
Bu yüzden biraz,
Biraz değil baya erken büyüdüm.
Solcuların umut ettiği,
Sağcıların dua dediği,
Aslında aynı adrese gönderilen
Pulsuz birer dilek mektubu
İdi hayatımızın yoklukları.
Adresin doğruluğundan emindik
O kadar ki hep
Kendimizden şüphe ettik!
Sonra ben daha çok Allah'a inandım
Sen şemsiyeleri hiç bırakmadın.
Birazda seni öpseydi ya
Saçlarını,kaşlarını,yüzünü,gözünü
Benim öptüğüm gibi...
Seni bu dünyada annen gibi,
Seni yağmur gibi,
En az onlar kadar güzel bir ben öperdim!
Şemsiyeleri bıraksan anlardın,
Hiç bırakmadın...