Dilara MATARACI
@DilaraMATARACI
Öğretmen
83 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Hiroşima..
Ve atom bombası...
Bu iki kelimeyi duyduğumuzda hepimizin içinde farklı farklı duygular boy gösterir. Ama bu duyguların hepsinin ortak bir özelliği var belki de. Hepsi olumsuz, hepsi acı ve keder dolu.
Adından etkilenerek okumak istediğim bu kitap, Ichiro, Keiko ve Hiro adlı çocukların atom bombası atıldıktan sonra yıllar boyu yaşadıkları şeyleri tüm açıklığıyla anlatıyor. Sayfalarda olayların akışına göre yazılan şiirler de mevcut.
Her bir sayfasını çevirirken duyduğum öfke, üzüntü, acı katlanarak arttı. Ve düşündüm.
Tarihte ders almamız gereken ne kadar çok olay var. Unutmamamız gereken.. Ama bir o kadar da umursamadığımız. HALA. Boş amaçlar uğruna insanların öldüğü, öldürüldüğü.. Yarın bir gün bir savaş çıksa, hiç düşünmeden bir şehre yine atom bombası atabilecek ne kadar çok ülke, insan, yönetici var. Kocaman bir "Yazık."
Ve içimden şunu geçirdim. Keşke sihirli bir değneğim olsa ve savaş görmüş, savaş yaşamış ülkelerin özellikle çocuklar olmak üzere tüm insanlarının yüreklerini iyileştirebilsem. Keşke.
Son olarak spoiler gibi olmasın amaaa, hikayenin sonunun mutluya bağlanması içimi bir parça rahatlattı diyebilirim. Okuyun, okutturun :)
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Mutlaka okunması gereken bir kitap. Son sayfasına gelene kadar ne olacak acaba diye düşündüğüm, son sayfalarında ise beni çok derinden etkileyen ve aklımda ve içimde yer eden bir kitap oldu. Hikayeyi anlatan çocuğun duygularını kendimi onun yerine koymaya çalışarak yaşamaya çalıştım, annesinin kendi içinde yaşadığı olayları anlamaya, babasının ise yaşadığı zorlukları ve bu zorluklarla başa çıkma biçimini takdir ederek düşündüm, en içimde hissettim. Şarkıyı ise dinlemeniz tavsiyemdir, yaşanan şeyi anlayabilmek için...
Okuyun, okutun derim.
Çavdar Tarlasında ÇocuklarEdebiyat-Jerome_David_Salinger608.jpg)
"Her neyse, hep büyük bir çavdar tarlasında oyun oynayan çocuklar getiriyorum gözümün önüne. Binlerce çocuk, başka kimse yok ortalıkta, -yetişkin hiç kimse, yani- benden başka. Ve çılgın bir uçurumun kenarında durmuşum. Ne yapıyorum, uçuruma yaklaşan herkesi yakalıyorum, nereye gittiklerine hiç bakmadan koşarlarken, ben bir yerlerden çıkıyor, onları yakalıyorum. Bütün gün yalnızca bu işi yapıyorum. Ben, çavdar tarlasında çocukları yakalayan biri olmak isterdim."
Ergenlik donemindeki bir gencin, kendi iç çatışmalarını, psikolojisini samimi bir dille anlatan bir kitap olmuş. Yer yer argo kelimelere yer verilmesi de (bittim gibi) kitabın samimiliğini arttırmış. Sadece sonunun biraz daha farklı bir yere bağlanmasını isterdim, bir şeyler yarım kalmış sanki, bitmiş gibi hissedemedim. Yine de tavsiye ediyorum güzel bir kitap :)
Son AdaEdebiyat
Zülfü Livaneli severek okuduğum yazarların en başında ve bu romanıyla beni bir kere daha yanıltmadı diyebilirim.
Roman, birbirini daha önce tanımayan 40 kişinin bir adanın sakinleri olmasıyla başlıyor ve bu adanın ve insanların dış etkenler tarafından mahvedilme sürecini anlatıyor.
Günümüzdeki sosyolojik yapı ile eşleştirebileceğimiz ve kendi ellerimizle yazıyor olduğumuz sonu görebileceğimiz bir roman... İyi-kötü ayrımına dokunan, insanlara toplum tarafindan yüklenen güçlerin/rollerin ne gibi sonuçlar gösterebileceğini açık bir şekilde anlatan bu romanı sonunda ne olacak diye merak ederek okudum.
İnsanlar doğanın dengesini bozmasınlar, körü körüne bir düşünceye bağlı olmasınlar, at gözlüklerini çıkarabilsinler diye bir ders niteliğinde.
Umarım bir gün uyanırsak, her şey için geç olmaz ve doğa bize düşman kesilmez ...
Tarihi Hoşçakallar LokantasıEdebiyat
Çok samimi bir dille yazılmış, herkesin ailesinin, akrabalarının, arkadaş ya da komşularının günlük hayatlarıyla bağdaştırabileceği kısa, tatlı öykülerden oluşmuş bir kitap. İlk defa okudum Şermin Yaşar'ı. Kitabı baya da merak ederek almıştım, ama okuduğuma değdi. Instagram'dan takip ettiğim kadının aynı şekilde kitaba yansımış halini buldum diyebilirim. Herkesin mahallesinde bir Hacannesi olmuştur, ya da herkes Olsun Hırkasını istemeye istemeye en az bir kere giymiştir. Belki de kitabı güzel kılan en can alıcı noktalardan biri de bu; bazı hikayelerde güldüğümüz, bazı hikayelerde üzüldüğümüz olayları bir şekilde yaşamış olmamız ya da yaşama potansiyelimizin yüksek olması. Daha açık bir cümleyle şöyle söyleyebilirim. Bizi, bize anlatmış Şermin Yaşar. İyi ki de anlatmış.