Oradan ayrıldığım için öyle mutluyum ki! Değerli dostum, insanın kalbini anlamak olanaksız bir şey! O kadar sevdiğim, o kadar bağlı olduğum senden uzaklaşıyorum ve bundan mutluluk duyuyorum! Biliyorum, sen bu duygumu hoş göreceksin.
Çok sayıda insanla tanıştım, ama henüz bir arkadaş edinmiş değilim. Insanlara cazip gelebilecek özelliklerden bende eksik olan nedir bilmiyorum; benden hoşlanan birçok insan var, benimle ilgileniyorlar, ama yollarımız sadece kısa bir süre için kesişiyor ve ben buna üzülüyorum. Buradaki insanların nasıl olduğunu soracak olursan, şunu söyleyebilirim: Her yerdeki gibi! insan aslında karmaşık bir varlık değil. Çoğunluğu zamanın büyük bir bölümünü yaşamak için kullanıyor, geriye kalanı ise, özgür oldukları küçük zaman diliminden öyle korkuyor ki, ondan kurtulmanın her türlü yolunu deniyor. Işte insanın değişmez yazgısı.
Aile içinde babam varken yani hayattayken manevi anlamda babasız gibi büyüyor olma hadisesine çocukken çok üzülüyordum ama büyüdükçe o gün beni üzen her şeyin aslında bugünlerde sahip olduğum tüm güzelliklere ve zihnimde yarattığım düşünme merkezinin inşasına kaynaklık ettiğini görüyorum. Bardağın dolu ya da boş taraf
ı muhabbetindeki belki boş tarafındaki en dolu kısım buydu, travmalarla dolu bir çocukluğun tek ve faydalı iyi tarafı buydu sanıyorum.
'Acınız öldürmüyorsa mutlaka güçlendirir' sözü bende vücut buldu.