İnsan da insanı bağlayan yegane şey sevmekten başkası değildi; ne olursa olsun, bir insanı eskimeyen, durduğu yerde kıymetlenen, olanı biteni unutturan bir sevgiyle sevebilmek varabileceğin en üst mertebesiydi bu işlerin.
Bak bu yara annemden; işte bu babamdan, buradaki ilkokul öğretmenimden... Şu en derin olan mı? onu ben açtım bilmeden. En çok da o acıtıyor canımı, en çok o kanıyor...
Nilgün Marmara