“Ayrıldığımız kimselerden büsbütün kopamayız. Günün her saatinde onlar hatırlatılır bize. Kiminde kuvvetlidir bu duygu, kiminde zayıf, fakat büsbütün kurtulan yoktur bu duygudan.”
Hayat, geçip gitmiş ve izleri silinmiş bir mazi mi? Yoksa maziye yapışarak kaçan bir şimdi mi? Ya da ancak geçtiği ve şimdi yahut mazi olduğu zaman bir anlamı olan bir gelecek mi?