Yalın ama her okurun farklı anlamlar çıkarabileceği bir Hasan Ali Toptaş klasiği. Kitabı okumadan düşündürdüğü şahsi bir bunalımdı fakat yine metaforlarıyla öyle içten bir anlatımı var ki bunalımın kitlesel olduğu anlaşılıyor.
Kitabın konusuna gelince toplumda hemen her konuda bir legal bir de illegal düzen ve bu düzende acı çekenler var. Ezilen ve ezen arasında kesin sınırlar olmadığı için kimileri vicdansızca ezileni seyrediyor, kimileri merakını tatmin ediyor, kimileri korkudan yardım edemiyor ama üzülüyor, kimileri de sürüye göre şekil alıyor.
Mesela duvağıyla tabutu giden genç kızlarımız var bu ülkede ama arkasından o saatte gitmeseymiş, onu giymeseymiş diyenler oluyor.. Ya da şehit cenazesinde yayın yapacak kadar seyir meraklıları.. Çok uzun konulara değiniyor Toptaş fakat dediğim gibi siz başka bir anlam çıkarabilirsiniz.
Öte yandan mistik mı fantastik mi pek karar veremediğim durumlar da var.
En sevdiğim bölümler tasvirleri oldu, ince dokunuşları samimiyet katıyor.
Kısaca okurken düşündüren özgün bir kurgu..
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Onun yüzüne bakarsam ötekine bakamam, ikisine de bakabiliyorsam kendi yüzüme bakamam falan diyorsun ya, hakikaten tuhafsın. Saçmalıyorsun. Dünya senin dediğin gibi dönecek olsa, kimse gemisini yürütemez anlıyor musun?..
Sen diyorsun ki kötüler gelip bize iyilik edinceye kadar iyidirler, başımızın üstünde yerleri vardır.
Puan vermedi·531 syf.··
Beğendi
·2020 14. kitabı
·37 günde okudu
·Okunma: 29 Nisan 2020 03:00
Öncelikle Hakan Gündayın tarzını sevdim ve Oğuz Atay'dan fazlasıyla etkilenmiş olduğunu hissettim. Aforizmalarla dolu bir kitap ve konusu da oldukça ilginç. Aslında yine bir tutunamama hikayesi fakat yeraltı edebiyatı ağırlığını taşıyor. Dolayısıyla beni sıkacak ölçüde vahşet ve zevk içeriyor. İlk bölümde anlatıcı hangisi biraz karışıyor çünkü iki kişinin ağzından dinliyoruz olayları. Diğer bölümlerde yollar ayrılıyor, daha net ve akıcı ilerliyor.
Kayra yalnızlığı tercih eden bir psikopat bana göre.."Yalnız kalabildim! Altı milyarın arasına doğdum ve hiçbirine çarpmadan geçtim aralarından.." dediğinde üzüldüm ama çok da kızdım ona..
Kinyas da çok masum sayılmaz ama "Yine de kendimizi bir binanın tepesinden hep beraber boşluğa bırakmayışımızın tek nedeni yarındı." dediğinde sevdim onu. Daha iyimser ve umutlu.
Sonuçta ne Kayra Kayra ne Kinyas Kinyas .. farklı ve yalnız hissetmemize sebep insanlar mı toplum mu yoksa içimizdeki birisi mi? Zaman mekan farketmiyor insan tutunamıyorsa olmuyor, olduramıyor.."ama kopuktu kopuktu zincir olduramadim" mı diyordu Özkan abi
Ne sevdim ne sevmedim bu kitabı. Değişik hislerle okudum..
