Uzun zamandır bir kitabı okurken bu kadar keyif almamıştım sanırım. G. Orwellin ironik anlatımı beni hayran bıraktı. 1900lerin başında İngiltere yaşamının şu günlerden çok da farkı yokmuş demek ki ya da Orwellin anlatımı müthiş güncel bir anlatım. Gerçi bunu 1984te de görmüştük..
Reklam
Saat dörde doğru uyandım. Sabah yaşadığım öldürücü saatleri düşündüm. Bu duruma nasıl geldim? Neden bana yaşamasını öğretmediler? Neden bana, bizden bu kadar gerisini sen bulup çıkaracaksın dedikleri zaman isyan etmedim? Hayata atılmak gibi bir çılgınlığı nasıl yaptım? Insanların dünyasına atılmayı nasıl göze aldım? Ben insan değildim ki. Yaşamadığım bir hayatın içine nasıl atıldım? Beni nasıl gürültüye getirip de bu soğuk bakışlı mimar gibi insanların karşısına çıkardılar? Onlar da bilemezdi: görünüşümle insana benziyordum. Denemelerden geçmiştim. Onları aldatmayı başardım. Sonumu kendim hazırladım. Her an ne yapacağımı söylemezlerdi bana. Beni aldattılar; gene de suçluyum. Insanların en verimli olduğu çağda tükendim. Her anı ne yapmam gerektiğini düşünerek geçirdiğim için çabuk yoruldum. Bana müsaade..
Reklam