Gözümü açtım ve değişen birşey olmadı,
Karşımda yine o karanlık vardı,
Daha önce de gördüğüm.
Çıktım bir şekilde güneşime,
Vardım en parlak ışığıma,
Yıldızıma.
Sen ki, bir gün olsun,
Bir saniye bile beni özlersen,
Çık bak gökyüzündeki yıldızlara,
Ben gökkubbe olup,
Her yıldızdan bakacağım sana.
O an gelir ki, insan yaşamının gizli amacının, akıl ve bilinçle donatılmış ama aynı zamanda varoluşa mahkum edilmiş bir varlık olarak, varlığı kendi içinde bir krize sürüklemek olduğunu kavrar.