Büyük kanatlariyle yere yayılmış gibi duran bir kadın, hüzün dolu gözleri ile uzaklara bakıyor; bütün insan bilgilerini gözden geçirdiği halde ne rahatı, ne de huzuru bulmuştur. Her yeni şey, önünde yeni meçhuller açmıştır. Yanı başında duran kitaba ve başka şeylere başvuracak da ne olacak? Zaman durmadan geçiyor. Ama onda harekete geçecek kuvvet yok.
‘...'nun ölümünden haberi olmayacak,
Ne de benim için üzülecek,
Ve ben kutsal topraklara gömülmeyeceğim,
Ve bir zangoça çanları çalması söylenmeyecek,
Ve kimse ölü bedenimi görmek istemeyecek,
Ve cenazemde yaslı bir kimse arkamdan
yürümeyecek,
Ve mezarıma çiçek ekilmeyecek,
Ve kimse anmayacak beni,
Biliyorum bunu adım gibi.'
T