Yarın yine aynı olacak.Mutluluk asla gelmeyecek.Bunu biliyorum.Ama bir gün mutlaka gelecek,yarın sabah gelecek diye inanarak uyumak daha iyi değil mi ?
Neden kendimizden memnun olup hayatımızın geri kalanında sadece kendimizi sevemiyoruz ? İçgüdülerimin şu ana kadar ki duygularımı, mantığımı alt ettiğini görmek yazık. Bir an bile kendimi unutsam hemen ardından hayal kırıklığına uğruyorum. Her şekilde de kendimde içgüdü olduğunu bilmek beni ağlamaklı yapıyor. Anne , baba diye seslenmek istiyorum. Ama yine de gerçek denilen şey , beklenmedik bir şekilde sevmediğim yerlerde olabileceğinden oldukça acınası hissettiriyor.
Ah,insanlar birbirleri hakkında en temel şeyleri bile bilmiyorlar.Birbirlerini zerre anlamadan en iyi arkadaş olduklarını sanıyorlar. Yaptıkları hatayı asla anlamadan sürdürüyorlar yaşamlarını ve aralarından biri ölünce ardından konuşma yaparken ağlıyorlar.