Pınar S.
@Doludizgin
Yaşıyoruz sessizce, yaramızı seve seve
Tarihi kitap okumaya biraz ön yargım vardı; ama kitap öyle bir yazılmış ki hayran kaldım. Parçalar kendi içinde ayrı güzel ve ustalıkla birleştirilmiş ve ben şu an ikinci cildi merak ediyorum. Yazarı da ilk defa duydum ama kalemini sevdim diyebilirim ve sizlere rahatlıkla tavsiye edebilirim.
Reklam
Kendisini yola sapmış ve geri dönmüş naçiz bir insan , doğru yolu işaret eden bir yol tabelası olarak görüyor.
Gelin bu yol tabelasının götürdüğü yere gidelim. İçinde büyümeyi tasavvur bile edemeyeceğimiz zenginlik ve modernite içinde büyüyen soyu Osmanlı hanedanına dayananan ama sevgisiz büyüdüğünü ve hayatının her döneminde dışlandığını ifade eden yazar en sonunda şifozreni tanısı alır ve cehennem diye bahsettiği bir dünyaya düşer. Ta ki 40 yaşında Muhyiddin İbn Arabi ' nin Fusüs adlı eseri ile aradığı hakikati bulur, cennetine doğru yol alır ve 48 yaşında normal hayatına döner. İmana, ibadete kavuşur. Artık sonsuzluğa kavuşur.
Gelin biz de aradığımız hakikat mi aynı mı bı göz atalım , kendimizi Ayşe Şasa gibi sorgulayalım.
Öyle güzeldi ki, uzun zaman sonra bi kitabın sonunda ağlayabildim. İki ruhun kardeş ruh olabilmesi için yaş ve sınıf farkı olmaması. Aşkın, arzunun yaşının olmaması. İçindeki gizemi, güzelliği dikenleri ile örten, yalnızca üç-beş insanın yanında kendi kalabilen zeki ve kendini oldukça geliştirmiş ama bunu dışa yansıtmayan iki kardeş ruh ; biri 54 yaşında seçkin, zengin apartmanın kapıcısı, diğeri ise aynı apartmanda olmasına rağmen birbirlerinden habersiz olan sevimli, zeki ama içine dönük 12 yaşındaki kız. Ve bu iki kardeş ruhu birleştiren apartmana yeni taşınan kibar Japon Beyefendisi. Sanata, dil bilgisine, müziğe gösterilen önem (bu üç insanda). Kapıcı ve küçük kızın hayata dair mutlak olgularını yazdıkları günlüklerden olusan muazzam eser. Yıllar önce tattığı kadifemsi, güzel kokuyu andırıyor insana ya da özlemini çektiği o insanla tanışmış olmak hissi. Sonu üzdü çünkü geç bulduğunu erken kaybetmek; gec açıp erken solmaya benziyor..
Kaç sene öncesinde yazılmasına rağmen, konular hala aynı güncellikte; demek ki ne insanlıkta ne de İslam Birliğin de gram ilerleme olmamış hatta gerileme olmuş diyebiliriz. Birçok şeye karşı ön yargımın olduğunu fark ettim bu kitabı okurken. Galiba çoğumuz böyleyiz; bize uzak gelen her şeye olmaz ve mutluluk getirmez gözüyle bakıyoruz.Hayrı da şerri de bilen Rabbimiz oysa. İlk defa Hekimoğlu kitabını okudum diğerlerini merakla bekliyorum.
Öyle güzeldi ki. Kendimden bir şeyler buldum kitapta , çocukla beraber beyaz gemiye "Ben geldim,ben." diyebilmeyi hayal ettim. Çocukla beraber baş kaldırdım kötülere, vicdanımın sesine kulak verdim. Büyüklerin yapamadığını yaptım. İnandığım değerlerim için savaştım; sonu ölüm bile olsa. Yaşım kaç olursa olsun, içimdeki insan hep çocuk benim bu yüzdendir çocuk gibi duygularımla karar verir, duygusal bakarım her şeye. Bir gün o beyaz gemiye, " Ben geldim, ben. " demenin umudu ile..
Reklam