Gurur hayatın tuzudur derler: Gururum nereye gitti? Ya ben yaşadığım hayatı anlayamadım ya da bu hayatın hiçbir değeri yoktu. Daha iyisini de bulamadım, göremedim, kimse de göstermedi. Sen bir gelip bir kayboluyordun, kuyruklu yıldız gibi; bense her şeyi unutuyor, ağır ağır sönüyordum...
Sanki düşünce bu çehrede serseri bir kuş gibi dolanıyor, gözlerinden şöyle bir gelip geçiyor, yarı açık dudaklarında biraz duraklayıp, alnının kıvrımlarında saklanıyor, sonra silinip gidiyordu.
Ey güzel yüzlü sevgilim bir kez dönüp baksaydın , bakışlarının kadehinden zehir içirdin diyecektim. Bakmadan bilmeden zehirledin. Yokluğuna katlanamam sanıyordum , varlığın daha da yakıyor.