Reklam
İçimde başkaları dolanıyor. Onlardan uzak olduğumda bile, onlarla yaşamak zorunda kalıyorum. Yapayalnız olduğum zaman bile, etrafımı kalabalıklar çevreliyor. Kendimden kaçmadığım sürece, sığınacak bir yerim yok.
Sayfa 47
İnsanları olduğundan farklı görmekte ısrar edişime içerliyorum.
Ne kadar çok anladıysam, o kadar derinlere battım, sıkıştım kaldım.
Bir ümidim yok, bu sondu. Artık hiçbir şeyin değişmesine imkan yok, lüzum da yok.