Yaşamı yaşamaya değer kılan tam olarak neydi? Sonsuza dek ölü kalmanın ve hiçbir şey hissetmemenin ve hiç rüya görmemenin nesi böyle dehşet vericiydi? Hissetmekle rüya görmenin nesi müthişti?
Düşündüm ve mavi bir kalem denesem muhtemelen "mavi" sözcüğünü yazacağımı fark ettim. "Babanın yaptığı gibi ,yani bir rengin adını baş bir renkle yazmak kolay değildir. Doğal gelmez insana." "Sahi mi?" "Zordur bile" dedi ve defterde bir sonraki sayfayı açıp bireyler yazdı ve yüksek sesle okumamı istedi. Haklıydı,sahiden doğal gelmiyordu çünkü bir yanım rengin adını, diğer yanım yazılanı söylemek istiyordu. Sonunda hiçbir şey söylemedim.