I. Ç.
@Duchess86
Okuduğun kitapların içeriklerini unutabilirsin, ama her okuduğun kitapla bambaşka bir insan olursun. Sen bütün o okuduklarının özetisin!
40 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
5/10
14 günde okudu
·2024 72. kitabı
Reklam
Heredot’tan Milli Yunan TarihiDünya Klasikleri
Günümüzde biraz daha farklı bakış açılarıyla yazılan birçok kitap olsa da genelde dünya tarihi kitapları batılı gözüyle yazıldığı için eleştirilir. Yüksek batı uygarlığının barbar ve ilkel doğu toplumlarına bakışı anlatılır çoğu zaman. Tarihi esas itibariyle ilk kez olduğu gibi aktarma çabasında olan Heredot’un Tarih kitabı da büyük ve medeni Yunan uygarlığı ve diğer tüm barbar kavimlerin başından geçenleri, kültürlerini, geleneklerini anlatıyor. Tabiki diğer tüm kavimler ilkel biçimde yaşayan, özellikle kadınlar konusunda kibarca pek bir paylaşımcı diyeyim ve garip geleneklere sahip topluluklar. Özellikle Libya ve Skhytler, yani doğu. Hatta büyük uygarlık Mısırlılar bile çoğu kez barbarca.
Aslında bunlar eleştiri değil, gözlem. Bütün bu Batılı bakış açısı durumunun nerden başladığını gösteriyor. Ayrıca çok da olağanüstü. Çünkü ortada MÖ 400lü yıllarda, ilk kez tarihi olduğu gibi anlatma çabasında olan, bilinen efsane ve mitleri de aktarmakla birlikte çoğu kez bunlara inanmadığını belirten ve tarihi efsanelerden ayırmaya çalışan bir adam, Bodrumlu Heredot var. Gezip gördüklerini, yaşadıklarını, gözlemlerini, bununla beraber oradaki insanlardan duyduklarını, birkaç farklı bakış açısından olayların ve savaşların açıklamalarını, bazen gezip görmeyip öyleymiş gibi anlattıklarını aktarıyor bize. Kitap 9 bölüme ayrılmış ve her bir bölüm musalardan (müzler/ilham perileri) birinin adını taşıyor. Özellikle son 3 kitaptaki Yunan-Pers savaşları gerçekten nefes kesici ve akıcı bir anlatıma sahip.
Özetle çokça tarih ve savaş,biraz coğrafya, biraz gezi yazısı, biraz yalan dolan, biraz da kişisel düşüncelerle süslü, dipnotlarla çok emek verilmiş iyi bir çeviriyle de desteklenen ve bazı konularda vay ta o zamanlardan geliyormuş bu gelenekler diye ufkumuzu açan güzel ve akıcı bir
Oblomovlukmuş bu!Dünya Klasikleri
6-7 yaşlarımdan beri ciddi bir çalışma, okuma, öğrenme, spor, müzik derken hiç boş durmama dönemine girmiş ben, çocuk yaşlarda bazı insanların gözünde böyle boş donuk bakışlar, isteksizlik, yavaş hareketler gördüm mü algılayamazdım. Bu insanlar zekiydi, sohbetleri keyifliydi, potansiyelleri olduğu aşikardı ama işte anlamlandıramadığım bir terslik, durgunluk ve bana uzaklık olurdu. İlerdeki yaşamımda da denk geldiğim oldu tabi ki, hem de çok kez. İşte şimdi anladım bu konsepti, 30’lu yaşlarımda hala sürekli koştururken, Gonçarov’un eseri Oblomov sayesinde. Oblomovlukmuş bu! O kadar uzak ki bana hala, ama anladım galiba. Nasıl geliştiğini, ortaya çıktığını, neden Rus toplumu gibi bizim toplumumuzda da çok görüldüğünü, köklerinin nasıl bir toplumsal yapı ve yetiştirilme tarzından geldiğini daha iyi kavradım.
(SPOILER) Gonçarov, Oblomovluğun daha çocuklukta temellerinin atıldığını, hatta bebeklikte çevresindekilerinin yaşayış tarzının sezilip, çocukluk boyunca gözlemlenip, sihirli masallarla süslendiğini, ardından başlayan eğitim hayatıyla ve iyi dostluklarla da aşılamazsa aşkın bile insanı kurtaramayacağını gösteriyor. Vee.. parlayan yıldızımız, Oblomovluğun tam zıddı, onun kurtarıcı meleği ve tek gerçek dostu Alman Ştoltz ile aynı şekilde yetişmiş iki insanın, içinde Oblomovluk olmadığında hayatının nasıl olabileceğini gözler önüne seriyor. (SPOILER SONU)
Yazım dili (ve tabiki çevirinin de profesyonelliği) konusuna gelince. Hani özellikle sinemaya gidip bir film izlemeye oturmazsınız da, sokağın köşesindeki kafede otururken hayatın doğal akışı içerisinde bir şeyler olup biter, siz de arka fonda izleyici olarak yerinizi alırsınız, öyle bir hissiyat uyandırdı Oblomov’u okumak. Rahat hissettim, sıkılmadım okurken, kahvemi yudumladım, ama arada bir de kafamı sokağın öte