Dudtrus
@Dudtrus
143 okur puanı
Şubat 2017 tarihinde katıldı
Acıdan ağlayan yaralıya, "Yok, canim. Yok, güzelim..." diye teselli verirdik. "Beni seviyor musun, hemşirecik?" diye sorarlardi. (Biz gençlere "hemşirecik" derlerdi hep.) "Tabi ki seviyorum. Sen bir an evvel iyilesmeye bak," derdik.
Onlar bize gücenebilir, sövebilirlerdi ama biz asla. Tek bir kaba söz için ceza verirlerdi bize, askeri hapishaneye kadar yolu vardi.
Sayfa 249
“Çarşafımız yoktu, yastığımız da. Dalların, samanların üzerinde uyuyorduk. Ama ben küpelerimi bir köşeye saklamıştım, geceleri takıp öyle uyuyordum…”
Sayfa 248
“Güzelliğim savaşta kaldı, ne acı… En iyi yıllarım orada geçti. Yanıp kül oldu. Sonra zaten çabucak yaşlandım…”
Sayfa 247
“… Gazlı bezden bir yaka diktim. Ne de olsa beyaz… O an kendimi öyle güzel zannediyordum ki. Bir aynacık da yoktu ki elimde bakınayım. Neyimiz varsa bombardımanda gitmişti…”
Sayfa 246
“Ey oğul! Saygılı ol ki saygı göresin! Sözün dolusunu söyle ki dinletebilesin!”
