Dunnya
@Dunnya
Vazgeçerek yaşıyorum. Vazgeçe Vazgeçe ilerliyorum.
52 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Puan vermedi
Vejetaryen, gerçekçi anlatımın sınırlarını zorlayan ve adı geçen olguları en derinimize kadar hissettirebilen kitaplardan biri. Bu duyguyu en çok Açlık romanını okurken hissetmiştim. O eserde de kahramanın yaşadığı açlık, okurunu açlığın sınırlarında epeyce dolaştırıp bir 'hiç' e dönüşmeyi beynimize kazımıştı.
Vejetaryen de bizi -zaten potansiyelini taşıdığımız- deliliğin sınırlarında gezdiriyor.
Aahh o travmalarımız... Delirmemize sebep travmalarımız...
Kitabın sayfa sayısı kararında, dil oldukça akıcı, ruhsal betimlemeler ve duygu geçişleri de oldukça başarılı.
Bu vesileyle yazarın diğer kitapları da listeye çoktan alındı bile.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Burhan Sönmez ismiyle bu kitap aracalığıyla tanıştım. Bazı yazarların dili okuyanı eserin merkezine dahil eder. Ve bu dahil oluşla birlikte eserin bir parçası olmaya başlarsınız. Bir zaman geçince de anlatı hiç bitmesin, ben de gerçek dünyaya bir süre daha dönmeyeyim hissi çıkar ortaya.
Ancak bu eserde bir ikilemle birlikte yaşıyorsunuz bu duyguyu. Yer altındaki İstanbul 'da kalıp acının kalbini mi dinlemeli yoksa martıların uçtuğu, Adalar' ın bir sisin ardına saklandığı, vapur düdüklerinin yaşam çağrısı yaptığı - muazzam İstanbul'un sesine mi kulak vermeli?
İşte bu eserde yerin altı da üstü de sizi aynı oranda çarpıyor. Kah bir rakı kadehinde gelecek güzel günleri hayal ediyorsunuz kah işkence odalarındaki çığlıklarla insanın gerçek yüzünü görüyorsunuz.
Karakterlerin ortak yönünü : "Biz aynı mezara daha önce gömülenlerdik." satırlarıyla özetlemek mümkün.
"Tanrı da geçmişi değiştiremez. Her şeye kudreti yeten Tanrı bugünkü ve gelecekteki zamana hükmeder, ama geçmiş zamana dokunamaz." cümleleriyle de hayat felsefesi yapmaya başlıyorsunuz.
Kendiyle yüzleşmekten korkanları saran cümle ise şöyle şekil bulmuş: "Kentin derinleri karanlıksa insanın derinleri de karanlıktı. Nemli ve soğuktu. Kimse içindeki karanlığa inmrk, kendisiyle orada yüzleşmek istemezdi."
Ve asıl vuruş son cümlelerde gösteriyor kendini:
"Ben devrimcilere katılmadım, çünkü insan konusunda yanılıyorlar. İnsanın iyiliğe yatkın olduğuna, kötülükten kurtulabileceğine inanıyorlar. Bencilliği ve insafsızlığı olumsuz koşulların sonucu sayıyorlar. İnsanın ruhundaki cehennemi görmüyor, onun dünyayı cehenneme çevirme hevesini fark etmiyorlar. İnsan iyileşemez.İnsan kurtarılamaz. İnsandan KAÇILABİLİR ancak. "
İtalya- Gulia. Ya içinde yaşadığı koşullardan kurtulmanın yolunu bulacak ya da orada boğulacak.
Kanada-Sarah. Tüm kariyer planları alt üst olmak üzere.
Hindistan - Smita. Tek hayali kızını okutabilmek.
Birbirlerinden habersiz ve ayrı dünyalarda yaşayan üç kadın... Karakterli bir duruş, çaresizliğe başkaldırı, mücadele gücü.
Su gibi anlatımıyla bir solukta okuyabileceğiniz ve okurken gayet yakınınızda hissedeceğiniz üç güçlü kadının öyküsü.
Tereddüt etmeden kütüphanemize eklenebilecek bir kitap.
Ayfer Tunç edebiyatı diye bir saha var, desek yanlış olmaz. Dili ve seçtiği konular elbette başka yazarlarla benzerlik gösteriyor, ancak üslubunda bir derinlik, farklı bir tını var. Özellikle acıyı, umutsuzluğu, hüznü insanın içine işleye işleye anlatıyor. Bu kitabın yanı sıra birden çok kitabını listenize alabilirsiniz.
Bu kitapta, iki aşığın zaman ve mekan boyutunda savrulmuşluklarından hareketle anlam arayışları veya anlamsızlığı kabullenişleri anlatılıyor bir bakıma. Dili su gibi gittiği için tereddüt etmeden önerilebilecek bir kitap, okursanız çok seversiniz.
Kelimelerle oyun oynuyordu. Cümleler boyunca kelimelerle oyun oynadı. Kitap boyunca da cümleleri oynattı resmen. Satır satır işledi zihnimin dehlizlerine. Dönüp durdum satırların arasında. Koyduğu noktaya bile anlam yükledim neredeyse. Cümle nerede bitti, nerede başladı, ne demişti, ne diyecekti diye diye çarpılmış bir halde okudum bu kitabı.
Olay örgüsü kurmadan, diyalog yazmadan sadece betimlemelerle, geriye dönüşlerle ve kelimelere yüklenen o muazzam anlamlarla bu kadar güzel bir roman yazabilmek.
Her biri bir cümle nihayetinde; ama o cümlelerin ağırlığı altında ezilmeden bu romanı bitirmek çok da mümkün görünmüyor. Tek kelimeyle dil ustası.
Okuduğum ilk romanı yazarın. Umarım ve galiba eminim, diğer eserleri de aynı tadı verecektir. Bir bağlanma hissederek bitirdiğim ender romanlardan.
Sen Irmak Zileli, iyi ki varmışsın...
