Düşlerin Cağrısı
@DuslerinCagrisi
Şu anda okuduğu kitaplar
Betül
, bir kitap okudu8/10
4 saatte okudu
·2023 32. kitabı
Düşlerin Cağrısı
Bu yazarı çok duydum, ben de en yakın zamanda okuyacağım.
Reklam
Dostoyevski Psikologların Psikoloğudur.Edebiyat
Toplumdan beklediği değeri görememiş, gururu incinmiş "sığıntı" Foma Fomiç ile annesinin onayı olmadan hareket edemeyen mülk sahibi Yegor İlyiç'in davranışları okuru çileden çıkaracak cinsten. Değer görmemenin kökenleri değişince ortaya çıkan tepkiler de farklı oluyor sanırım. Anneden değer görmeme veya toplumdan değer görmeme bireyi farklı psikolojik tepkiler vermeye sevk edebiliyor. Foma Fomiç'in köylüleri kibar beylere dönüştürme çabası hem sosyolojik hem de psikolojik olarak ayrı ayrı değerlendirmeye değer. "Bizimkiler" dizisindeki apartman yöneticisini çağrıştırır cinsten bir karakter Foma Fomiç.
Dostoyevski, okura, insanları tanımlarken rahatça kullanılan "iyi" ve "kötü" sıfatlarını sorgulatmak istemiş gibi. Hikayeyi anlatan Sergey'in diğerlerinin yaka silktiği Foma Fomiç ile tanışmadan önce "bir tanışalım, belki değer görmemiş, anlaşılmamış biridir" cümlesi öylesine söylenmiş bir cümle değildir sanırım. İnsanları soytarılaştıran, onları istemedikleri hallere sokan en önemli etkenlerden biri olan para, aynı zamanda onlara iyi sıfatını da kazandırabiliyor. Bazıları içinse sadece araç; onlar sadece etrafındaki insanlarda kendi ideal benliklerinin yansımalarını izlemek istiyorlar.
Henüz kitapta şahsen boy göstermemişken diğerlerinin gıyabında konuşmasıyla Foma Fomiç'e "gıcık" olmamızı sağlayan Dostoyevski, karakterlerinin psikolojik derinliğini iyi yansıtmakla beraber biz okuyucuların da duygularını kolayca yönetebiliyor.
Mizahi yönü oldukça kuvvetli bir kitap, ilgiyle, merakla, sıkılmadan okudum. Psikoloji kitaplarında bahsi geçen kavramların karakterlerde yansımalarını görebildim. Zweig'in “Dostoyevski psikologların psikoloğudur..” sözüyle yazıyı sonlandırıyorum.
Taner isimli okura yanıt verildi
Düşlerin Cağrısı
Zweig'ın abartması ))
Ferdinand Bardamu, modern hayatın alışageldik tutkularından, ihtiraslarından, toplumun dayattığı ahlaki görevlerden, ideolojik yüklemelerinden olabildiğince arınmış; yaptığı şeyleri sadece zevk almak ya da hayatını devam ettirmek için yapıyor, ötesi yok.
Avrupa'daki savaşa, öyle anlaşılıyıor ki askerlerin göz alıcı rap rap yürüyüşleri ve insanı coşturan marşlar nedeniyle belki de meraktan katılıyor. Ne savaşa bir anlam yüklüyor ne de savaşmak istiyor. Askerlerin savaşın ortasında sakınmasızca dolaştıklarını gördüğünde bunu onların imgelem gücünün eksikliğine bağlıyor, onları kendi ölümünü hayal edemeyen insanlar olarak niteliyor... Savaş meydanında, mermilerin, bombaların arasında kahramanlık abidesi gibi korkusuzca dikilen subay bir bomba ile parçalandığında "iyi oldu" diyebilecek kadar duygusuz.
Avrupadaki savaştan uzaklaşmak için gemiyle Afrika'ya Fransız sömürgesine giderken bir kenarda, etliye sütlüye karışmadan durmanın toplumun "standart" bireylerine yetmediğini hem kendi tecrübe ediyor hem de biz okurlara hatırlatıyor. Her zaman her yerde birilerine onlardan biri olduğunuzu göstermeniz gerekiyor.
Şansını denemek için Amerika'ya gidip, bireyin bir makine parçasına dönüştüğü fordist üretim sistemine dahil olduktan sonra gerisin geri Avrupa'ya dönüyor. Ne sömürge Afrika'da tutunabiliyor ne de Amerika'da. Paranın insanlar arasındaki ilişkileri nasıl bozduğu yeri geliyor tıp mesleği üzerinden yeri geliyor varoş bir bölgede yaşayanların birbirlerinin arkasından çevirdiği dolaplar üzerinden anlatılıyor.
Bardamu'nun tek yakın arkadaşı Robinson. Robinson'un aşk hakkında kurduğu bir cümle bu karakterin romanda yer almasının hakkını, böyle bir hak var mıdır bilmem ama, bana göre veriyor. Bir yerlerde okumuştum ilişkiler yanılsamadan ibarettir diye. Robinson belki de bu
Ozkan Aksehirlioglu isimli okura yanıt verildi
Düşlerin Cağrısı
Eksik olma ))