Duygu Hatinoğlu
@Duyguhtn
36 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
spoilerrrrr
-Ağır spoiler içerir.-
Kitabı okumadan önce Feride’yi Hayat Bilgisi’ndeki Afet Hoca gibi hayal etmiştim. Onun gibi yapılan yanlışlara cesurca karşı çıkabilecek, bu yolda karşısına çıkan zorluklara tek başına, bir erkeğe muhtaç kalmaksızın göğüs gerebilecek biri sanmıştım. Feride iki kez alenen çocuk istismarı olan duruma ses çıkarmadığı gibi, düğün kıyafeti dikerek bir de bu duruma destek oldu. Başına gelen hiçbir şeye karşı dik duramadı, çözümü hep kaçmakta buldu. Önce Kamran’dan kaçtı. Sonrasında hak etmediği yalan yanlış ithamlara maruz kaldığı durumlarda çözümü başka bir okula gitmekte buldu. İzmir’de yeniden haksızlığa uğradığında çözümü evlenmekte buldu. Daha doğrusu bir erkeğin aklıyla sorgulamadan bunu yaptı. İlk atandığı okul yok yere kapatıldığında bu çocukların geleceği ne olacak diye düşünmedi.
Zavallı kendi güzelliğinden habersiz Feride’miz her gittiği yerde sırf güzel diye türlü iftiralara maruz kaldı. Vah vah.
Günlüklerinde çevresindeki olayları bu kadar iyi tahlil edebilen bir insanın birinin ona aşık olduğundan bu kadar bihaber olup öğrendiğinde safça şaşırması mantık hatası.
Feride’nin evliliğinin yanında bir de Kamran’ın evliliği var tabi. Ama o bir erkek olduğu için sevişme özgürlüğüne sahip. Başkasına aşıkken, neden olduğunu anlamadığımız şekilde evlenen ve karşıdaki kadını mutsuzluğa sürükleyen Kamran’ımızın bir de çocuğu var. Ama bu bir problem değil çünkü çocuk daha 10 gündür tanıdığı kadına anne diyor. Malum mutlu pembe dizi sonumuza sıkıntı çıkmaması lazım. Feride’nin çocuğunun olması çok büyük bir problem olduğundan keskin zekalı yazarımız buna çocuğu öldürerek müthiş bir çözüm buldu.
Ölümlerin çözüm yolu olduğu tek yer burası değil elbette. Birine aşıkken başkasıyla evlenmek “zorunda” mı kaldınız? Hiç problem değil, nasıl olsa sevdiğiniz
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Kitaplar doğru bir dille doğru kelimelerle dil bilgisi kurallarına uyarak yazılmalıdır. Dolayısıyla bir kitapta bayan kelimesinin kullanılması çok itici. İnsanların cinsiyetlerini belirtmek için kadın veya erkek kullanılır. Bayan cinsiyet belirtmek için kullanılmaz bir hitap biçimidir.
Beden dilini mekanizmasıyla ve örneklerle anlatması sıkıcılıktan uzak ve sürükleyici olmasını sağlamış. Örnekler kutularda sunulmuş ve kutuya bakıp okumaya devam ettiğinizde anlam bütünlüğü bozulmuyor nerede olduğunuzu karıştırmıyorsunuz. Resimler o davranışı gözünüzde canlandırmanızı bir hayli kolaylaştırıyor.
Bir kişisel gelişim kitabına göre oldukça iyi. Kitabı bitirince insanları sadece beden diliyle anlarım diye bir duyguya girmiyorsunuz tabi. Ama en azından kendi beden dilinizi çözebiliyorsunuz. Sosyal bir ortamda hangi davranışların karşıda kötü bir izlenim bırakacağını öğrenip davranışlarınızı ona göre şekillendirebilirsiniz. Genelde benim yaptığım şeyler stresle ve güvensizlikle ilgiliymiş meğer.
Vücut bölümleri tek tek anlatılmış en sonda da yalancılık başlığı altında kısa bir özet sunulmuş ki davranışları bir bütün olarak değerlendirmek açısından faydalı olmuş.
Genetik malformasyonlarla doğan August ve okulda yaşadığı zorlukları anlatan bir kitap. Her karakterin ağzından kendi yaşamındaki zorluklar ve kendi bakışlarından August’un hikayesi anlatılıyor. Bu karakter bunu neden yaptı diye düşünürken onun bakış açısına geçiyorsunuz ve boşluklar doluyor. Özellikle Via’nın yaşadıkları beni derinden sarstı. O da sadece bir çocuk ama her şeyi kendi başına aşmaya o kadar alışmış ki insana güç veriyor. Keza aileleri de öyle. Annesinin çocukları için yaptığı fedakarlıkları gördükçe sorunlarımızın onlara göre ne kadar küçük ve ne kadar da çözülebilir olduğunu görüyoruz. Gerçek hayatta da çocuklar oldukça acımasız olabiliyorlar ve sırf bu yüzden bile bütün çocukların mutlaka okuması gereken bir kitap. Kurgusuyla sürükleyici ve sıkmayan diliyle çocukları anlamasıyla müthiş bir kitaptı.
Zweig'e karşı büyük bir önyargım var. Tabii iyi yönde. Kitaba daha başlamadan evet diyorum bu kitabı da beni çok etkileyecek, yine mükemmel insan tasvirleri yapacak ve ben beni benden daha iyi anlayan bu adama yeniden aşık olacağım.
Satranç'la başladım Zweig okumaya. Bayıldım, hiçliği ortasında kalmış bir adamın tutanabildiği tek şeye , bir kitaba bağlanmasını, o buhranlı günlerini içime işleye işleye anlatmıştı.
Sonra Olağanüstü Bir Gece'yi okudum, hiç beğenmedim.(tamam vurmayın) Herhalde bir tane mükemmel bir kitap yazdı ve bu kadardı. Bir süre uzak durdum haliyle. Ama her yerde karşıma çıkıp duruyordu. Kısa da kitaplar, öyle gereksiz uzatan hiçbir şey katmayan bestseller polisiyeler gibi değil. Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu'nu aldım ve hemen bitirdim. Kitabın neredeyse tamamını çizmiştim. İnanamadım bir erkeğin bir kadını bu kadar iyi betimleyebileceğine. Ee ne de olsa kadınları anlamıyoruz yağğ diyen bir nesille büyüdük.
Uzun zaman geçti Bir Kadının Yaşamından 24 Saat'i okudum. Yine müthiş karakter betimlemeleri. İnsanların sırf kendi egolarını tatmin etmek için başkalarını ahlaksızlıkla yaftalamaları.. Ben böyle yazınca sıradan oluyor tabii, Zweig yazınca başka..
Sonra Zweig'in intihar ettiğini öğrendim hem de dünyada intihar etmesi gereken onca insan varken-isim vermeyeceğim tabi-
Artık korkmaya başladım Zweig'in kitaplarından. Bitecek ve ben bir daha okuyamayacağım. Şimdi yaklaşık 6 ay sonra elime Kızıl'ı aldım. Üslup aynı, ama geçen olaylar hayat anlayışıma taban tabana zıt yazık ki. Zweig'de genelde olaya bakmam anlatma tarzıdır önemli olan ama bu kitap için yüksek puan versem kendime ihanet etmiş olurum
Okuduğum kitapların filmlerini izlemeye bayılırım ve evet bende de hayal kırıklığı oluyor. Ama Doğu Ekspresinde Cinayet'de ilk önce filmini izleyip sonra kitabı okudum. Tabi avantaj ve dezavantajları oldu. Filmi izlememe rağmen yeterince dikkatimi vermediğimde isimler birbirine çok karıştı biraz sakin kafayla okumak gerekiyor. Sonunu bildiğim için kitap bitince herkesin yaşadığı o şaşkınlığı yaşamadım ama yine bu nedenle yolcuların ifadelerini daha dikkatle okuyabildim.
Poirot'un hiçlikten bu kadar fazla çıkarım yapması beni çok irrite etti, bu kadar da olmaz.
Kitabın içinde İstanbul geçiyor diye gururlananları da anlamıyorum. 2-3 cümle yazmış diye hem de. Kendinizi bu kadar küçümsemeyin lütfen.
Aslında küçük yaşlara hitap eden kitapları sever ve takip etmeye çalışırım. Ama sanırım bu kitap için yaşım fazla geçkin. 10-15 yaş arası çocuklar için daha uygun ve okumayı sevdirebilecek bir kitap. Yine de keyifli zaman geçirmek, kafa dağıtmak için okunabilir tabi.
