"Ama babamızı sevmediğini söyledin. Sevmiyorsan nasıl inanırsın ona?"
"Belki bu yüzden," dedi Adam yavaşça, el yordamıyla ilerleyerek. "Belki onu sevseydim kıskanırdım. Sen kıskanıyordun. Belki de... sevgi insanın kalasına bir kurt, bir şüphe sokuyor. Bir kadını sevdiğinde ondan hiçbir zaman emin olamaz insan... kendinden emin olmadığı için mi acaba? Apaçık görüyorum şimdi. Onu nasıl sevdiğini ve bunun seni nasıl etkilediğini görüyorum. Ben onu sevmiyordum. O belki beni seviyordu. Beni sınar, canımı acıtır, ce-zalandırırdı, sonunda kurban gibi gönderdi, belki bir şeyi telafi etmek için. Ama seni sevmiyordu, bu yüzden de sana güveniyordu.
Yani... tersine işleyen bir şey belki."
Adam kardeşinin sesindeki saldırganlığa şaşırdı. "Anlamıyorum. Nereye varmak istediğini anlamıyorum."
"Ben onu severdim,." dedi Charles. Ve Adam'ın hatırladığı kadarıyla ilk kez ağlamaya başladı. Başını kollarına dayayıp ağladı.
Birçoğumuz zor travmalardan acı çekmiş olan aile bireyleri ile farkında olmayarak duy-gudaşlık yaşarız. Acı bizi şaşkına çevirdiği zaman kendimize şu soruyu sormalıyız: Ben kimin duygularını yaşıyorum?