Demet Akpınar
@EDemet55
Instagram: okuyanogretmen_hu
Travmadan tamamen yoksun bir yaşam ihtimali, son derece düşüktür. Travmalar uyumaz, sonraki nesillerin çocuklarında çözümlenmek üzere verimli zemin aramaya devam eder.
Neyse ki insanoğlu dayanıklıdır ve birçok travma çeşidinde hızla iyileşme kapasitesine sahiptir. Yalnızca doğru içgörü-lere ve araçlara ihtiyacımız var. Daha sonra, danışanlarımla yaptığım çalışmalarda etkili olan uygulamaları paylaşacağım, böylece kendi aile kalıtımınızın parçası olabilecek travmaları iyileştirme deneyimlerini doğrudan elde edebilirsiniz.
Reklam
Doidge, şöyle demiştir: "Deneyimle oluşan yapay değişim, beyinde ve hatta genlerde derine nüfuz ederek onları da şe-killendirir. Gen ifadeleri ve duygular arasındaki bağlantıyı inceleyen çok satan The Genie in Your Genes adlı kitabında Dr. Dawson Church, içsel epigenetik müdahaleler olarak ad-andırdığı imgeleme, meditasyon, olumlu düşünceler, duygular ve dualara odaklanmanın genleri nasıl aktif hâle getirdiği ve sağlığımızı olumlu yönde etkilediğini açıklamaktadır. Dr.
Church, "Zihinlerimizi iyilik hâlinin olumlu resimleriyle doldurmak iyileşme sürecini güçlendiren bir epigenetik ortam oluşturabilir." diye söyler.
Muhtemelen annenin özellikle bir çocuğa daha çok şey verebildiği ve diğerlerine veremediği bir zaman dilimi olmuştur ve muhtemelen ebeveynlerin ilişkisi iyileşmiş, gelişmiştir.
Belki de anne bir çocukla özel bir bağ deneyimlemiş fakat
diğerleriyle derinden bağlanamamıştır. Genellikle küçük ço-cuklar, her zaman olmasa da hayatı ilk çocuklardan -ya da tek çocuktan- biraz daha iyi sürdürürler çünkü tek çocuklara aktarılan aile geçmişinin bitmemiş meseleleri daha büyük paya sahiptir.
Kardeşler ve kalıtsal aile travmaları söz konusu olduğunda her bir çocuğun nasıl etkilendiğini yöneten belirgin bir kural bulunmamaktadır. Doğum sırası ve cinsiyetin yanı sıra birçok değişken, kardeşlerin yaptıkları seçimleri ve sürdürdükleri hayatlarını etkileyebilmektedir. Dışarıdan bakıldığında kardeşlerden biri travmadan hiç yara almamış gibi görünebilir, bir başkasıyla yüklenmiş olabilir. Klinik deneyimlerim bana şöyle farklı bir bakış açısı kazandırdı: Birçoğumuz aile geçmişimizden en azından bazı kalıntılar taşımaktayız. Ancak birçok soyut değer de denklemin içine girmekte ve köklü aile travmalarının nasıl saklandığını etkileyebilmektedir. Bu soyut değerler öz-farkındalık, kendini yatıştırabilme becerisi ve kuvvetli bir içsel iyileşme deneyimine sahip olmayı kapsamaktadır.
Bir ailede çocuklar genellikle anneanne/babaanne/dedelerinin çözümlenmemiş travmalarını taşıyabilmektedirler. Aynı ailede üçüncü veya dördüncü kız çocuk, sevmediği bir erkek tarafından kontrol edileceğinden korkarak hiç evlenmeyebilir.
Basitçe söylemek gerekirse annemiz aracılığıyla anneannemizin annelik özellikleri bize aktarılır. Anneannemizin katlandığı travmalar, acılar, kederler, çocukluğunda veya dedemizle yaşadığı zorluklar, sevdiklerinin erken ölümü (bir dereceye kadar filtrelenerek bizim annemize geçmektedir.
Geriye dönüp diğer bir nesle bakarsak anneannemizin aldığı annelikle ilgili olarak da büyük ihtimalle aynı şeyin geçerli
olduğu görülecektir.
Onların hayatlarını şekillendiren olayların özellikleri belki bizden gizlenecektir ancak yine de bu özelliklerin etkileri derinden hissedilecektir. Konu sadece ebeveynlerimizden kalıtım yoluyla almamız değil, aynı zamanda onlara ne tür ebeveynlik yapıldığı da bizlerin partnerlerimiz ve kendimizle ilişkimizi olduğu kadar çocuklarımızı nasıl yetiştireceğimizi de etkilemektedir. İyi de olsa kötü de olsa anne babalar kendilerine yapılan ebeveynliği aktarma eğilimindedirler.
Reklam