Demet Akpınar
@EDemet55
Instagram: okuyanogretmen_hu
Nişanlı-Anton Çehov
Anton Çehov’un Nişanlı adlı eseri, kısa olmasına rağmen insanın içinde uzun süre kalan hikâyelerden biri. Çehov burada büyük olaylar anlatmıyor; aksine sessizlikleri, küçük detayları ve insanların iç dünyasında büyüyen huzursuzluğu gösteriyor. Nadia’nın nişanlılık süreci üzerinden aslında “gerçekten yaşamak” ile sadece alışılmış bir hayatı sürdürmek arasındaki farkı sorguluyor.
Hikâye boyunca Saşa karakteri benim için en etkileyici figür oldu. Sürekli öksüren, dağınık yaşayan, fiziksel olarak tükenen biri olmasına rağmen çevresindeki herkesten daha canlı hissediliyor. Özellikle Nadia’ya söylediği “Okumaya gideceksiniz, hayatınızı kökten değiştireceksiniz” düşüncesi hikâyenin merkezini oluşturuyor. Saşa, başkalarının emeğiyle yaşayan, rahat ama ruhsuz hayatı eleştirirken Nadia’nın içindeki bastırılmış yaşama arzusunu ortaya çıkarıyor.
Çehov’un atmosfer kurma biçimi de çok güçlüydü. Bekçinin “tik-tok” sesi, tren yolculuğu, uçsuz bucaksız yeşil tarlalar, telgraf direklerinden geçen kuşlar… Bunların hepsi Nadia’nın içsel değişimini hissettiren detaylara dönüşüyor. Özellikle tren sahnelerinde geçmişin giderek küçülmesi ve özgürlüğün ilk kez mümkün görünmesi çok etkileyiciydi.
Kitaptaki çıplak kadın tablosu da dikkat çekici bir simgeydi. Evdeki sözde kültürlü ve estetik dünyanın aslında ne kadar yapay ve donmuş olduğunu hissettiriyordu. Çehov’un yaptığı en güçlü şeylerden biri de buydu: sıradan eşyaları bile karakterlerin ruh hâline dönüştürmek.
Final ise oldukça hüzünlü ama umutlu bir his bırakıyor. Saşa’nın ölümü sessiz ve sade biçimde veriliyor; fakat onun ölümüyle Nadia’nın geçmişle olan son bağı da kopuyor. En sevdiğim taraflardan biri, Çehov’un Nadia’ya mükemmel bir gelecek vaat etmemesi oldu. Önünde hâlâ “belirsiz ve sırlarla dolu” bir hayat var. Ama Nadia artık
On Kişiydiler
And Then There Were None, Türkçedeki adıyla On Kişiydiler, polisiye edebiyatın neden hâlâ bu kadar etkileyici olduğunu kanıtlayan romanlardan biri. İlk kez Agatha Christie okumama rağmen beni en çok şaşırtan şey kitabın dili oldu. Son derece sade, akıcı ve hafif bir anlatımı var. Buna rağmen sayfalar ilerledikçe insanın içinde büyüyen gerilim hissi hiç kaybolmuyor. Christie ağır bir dil kullanmadan okuru psikolojik olarak hikâyenin içine çekmeyi başarıyor.
Romanın atmosferi başlı başına etkileyici. Issız bir ada, dış dünyadan kopmuş insanlar ve giderek artan huzursuzluk hissi kitabın her sayfasında daha yoğun hale geliyor. Başlangıçta sıradan görünen karakterler zamanla birbirlerinden şüphe etmeye başlıyor ve bu durum okuru da sürekli diken üstünde tutuyor. En güçlü taraflarından biri de bu: Kitabı okurken yalnızca olayları takip etmiyorsunuz, aynı zamanda karakterlerle birlikte paranoyanın içine sürükleniyorsunuz.
Christie’nin anlatımı çok kontrollü. Gereksiz hiçbir sahne yokmuş hissi veriyor. Küçük görünen detaylar bile ilerleyen bölümlerde anlam kazanmaya başlıyor. Bu yüzden kitap bittiğinde insan ilk sayfalara dönüp yeniden düşünme isteği duyuyor. Yazarın okurla adeta zihinsel bir oyun oynadığı hissediliyor.
Roman yalnızca “katil kim?” sorusuna yaslanmıyor. Aynı zamanda vicdan, suçluluk, adalet ve insan psikolojisi üzerine de düşündürüyor. Karakterlerin geçmişleri ve taşıdıkları yükler hikâyeyi sıradan bir gizem romanından daha derin bir noktaya taşıyor. Özellikle insanların korku altında nasıl değişebildiğini görmek kitabın en güçlü taraflarından biri.
En sevdiğim yönlerinden biri ise akıcılığı oldu. Çok kısa sürede biten, sayfaları hızla çevirten ama buna rağmen etkisi uzun süre kalan bir roman. Polisiyeye yeni başlayacak biri için de bence mükemmel bir
