Demet Akpınar
@EDemet55
Instagram: okuyanogretmen_hu
Hasta ve yorgunum, yorgun ve hastayım. İçimde bir çocuk var, doğuramadığım. Doğuramıyorum, çünkü doğmak istemiyor. Çünkü benim dışımda yaşayamaz.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kurallara uyarak hiçbir ayıcalık tanımadan her sınıftan düşmanlarını öldürdüler. Ölenlerin büyük bir kısmının, korkunç bir hata yapıldığını, kural ne olursa olsun hedefin kendileri olmadığını düşündüklerine eminim. 'Ben!' - gırtlakları kesilirken ağızlarından çıkan son sözcük buydu. Bir itiraz sözcüğü: Ben, istisnayım.
Hemen ısındığımız insanlar olduğu gibi daha ilk dakikadan itibaren soğukluk hissettiğimiz insanlar da vardır.
Hepsi bu.
"Kızınızın yanına gidip orada kalmalıydınız," dedi Vercueil.
Gülümsedim. "Amerika'da ölmeyi göze alamam," dedim.
"Kimse göze alamaz, Amerikalılar dışında.
Bir erkek de böyle midir, onu bile bilmiyorum. Ama insan kendi bedeninden bir çocuk doğurursa hayatını o çocuğa veriyor. Özellikle de ilk çocuğa, ilk doğana. Hayatın artık sende değil, artık senin değil, senin hayatın çocukta. İşte bu nedenle aslında ölmüyoruz: hayatımızı, bir süreliğine kendi içimizde olan hayatı ona geçiriyoruz ve kendimiz geride kalıyoruz. Ben bir kabuktan başka bir şey değilim, görüyorsunuz işte, çocuğumun geride bıraktığı kabuğum. Bana ne olacağının önemi yok.