Demet Akpınar
@EDemet55
Instagram: okuyanogretmen_hu
bir gün büyüdüklerinde," dedim, sesim yumuşaktı, "sence bu gaddarlıklarından sıyrılacaklar mı? Ebeveyn zamanını sona erdiği öğretilen bu çocuklar nasıl ebeveyn olacaklar? İçimizdeki ebeveyn fikri yok edilince ebeveynler tekrar yaratılabilir mi? Bir adamı, sırf içki içiyor diye tekmeliyor, dövüyorlar. İnsanları ya-kıyorlar, onlar yanarak ölürken bu çocuklar kahkaha atıyorlar.
Kendi çocuklarına nasıl davranacak bunlar? Hangi sevgiyi duya-bilecekler? Kalpleri gözlerimizin önünde taş kesiliyor, peki sen ne diyorsun? Diyorsun ki, 'Bu benim çocuğum değil, bu beyaz adamın çocuğu, beyaz adamın yarattığı canavar bu.' Bütün söyleyebileceğin bu mu? Bu çocukların böyle olmasının suçunu beyazların üzerine atıp çocuklara sırtını mı döneceksin?"
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Televizyon. Neden izliyorum onu? Her akşam politikacıların geçidi: içimin kararması, midemin bulanması için onların çocukluğumdan beri bildiğim o sıkıcı, boş bakışlı suratlarını görmem yetiyor. Okulda, en arka sıradaki zorbalar, o iri kemikli, hantal oğlanlar, artık büyümüşler ve yükselmişler, ülkeyi yönetiyorlar.
Babaları ve anneleriyle, teyzeleri ve amcalarıyla, erkek ve kız kardeşleriyle bu adamlar: bir çekirge sürüsü, ülkeyi istila eden bir kara çekirge salgını, durup dinlenmeden ağızlarını şapırdatıyor, insanların hayatlarını bir çırpıda yiyip bitiriyorlar. Dehşet ve nefretle dolduğum bir ruh hali içindeyken neden seyrediyorum onları? Neden eve alıyorum onları? Çekirge ailesinin saltanatı Güney Afrika'nın gerçeği olduğu ve midemi de bu gerçek bulandırdığı için mi? Artık meşruluk talep etme zahmetine girmiyorlar bile. Mantığı silkip atmışlar. Onların kafasında sadece güç ve güç sarhoşluğu var. Yiyorlar ve konuşuyorlar, hayatları şapur şupur çiğniyorlar, geğiriyorlar. Ağır, obez konuşmalar. Halka olup oturuyorlar, sıkıcı tartışmalar yapıyorlar, talimatları çekiç darbei gibi: ölüm, ölüm, ölüm. Kötü kokular rahatsız etmiyor onlan.
Ağır gözkapakları, domuz gibi bakan gözler, kaç kuşak köylünün kurnazlığını taşıyan bir kurnazlık. Birbirlerine komplo da kuruyorlar: olgunlaşması on yıllar süren ağır, köylü komploları.
Geçen yaz, işçiler kanalizasyon şebekesini yenilerken eski boruları nasıl çıkardıklarını seyrettim. Yerin iki metre altına indiler, çürüyen tuğlaları, paslanmış demirleri, hatta tek bir at nalı çıkardılar. Ama kemik çıkmadı. İnsana dair geçmişi olmayan bir alan; ne ruhların ne de meleklerin ilgisini çeker.
Bu ev, günü beklemekten yoruldu, dağılmamaya çabalamaktan yoruldu. ... sağlam ama sevgisiz inşa edilmiş bir ev, şimdi soğuk, hareketsiz, ölmeye hazır.
