Emin K.
@EMNK
"Bilgeliğin arttığı yerde keder de artar ve bilgisini arttıran, derdini de arttırır."
Puan vermedi·96 syf.·
2025 1. kitabı
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Dünyanın yasası başlayan bir şeyin kesinlikle sona erdirilmesini gerektirir ve bu her zaman mutluluk veren bir eylem değildir. Aslında bu dünyada hiçbir şey zamanında yaşanmaz; yaşam bize önceden öngörüp de hazırlıklı olarak beklediğimiz hiçbir şeyi vermez. Bu düzensizlik, bu gecikme insana uzun süre acı verir. Birinin bizimle oynadığı duygusuna kapılırız ancak günün birinde gerçekte her şeyin mükemmel bir disiplin ve düzen içinde işlediğinin ayırdına varıveririz... İnsanlar birbirleriyle, ne bir gün önce ne bir gün sonra, tam olarak o gün, o buluşma anına hazır oldukları, olgunlaştıkları gün karşılaşırlar. Evet, kıvama gelip olgunlaştıkları gün... Burada sözü edilen olgunlaşma, eğilimlerin veya tutkuların olgunlaşmasından çok gezegenlerin önüne geçilmez gökbilim yasalarının buyruğu doğrultusunda, sonsuz bir zaman ve mekân bağlamında kıl payı denebilecek bir duyarlılıkla, aynen milyarlarca yılda ve uzayın sonsuzluğu içinde söz konusu buluşmanın gerçekleştiği saniyeyle aynı saniyede bir araya gelmeleri gibi bir olgunlaşmadır. Görüyorsun işte ben rastlantısal buluşmalara inanan biri değilim.
"Beni dinle Lajos, bir insan birinin sözleri veya duygularından kuşku duyduğu süre içinde, oynak bir zemin üzerinde de olsa onunla bir yaşam oluşturabilir veya bir ilişki kurabilir. Böyle bir zemin üzerine inşa ettiğin yapının günün birinde yıkılacağını bilirsin ama yine de giriştiğin işin gerçek, insani ve yazgısal bir yönü de vardır. Ne var ki söz konusu yapıyı senin üzerine inşa etme bahtsızlığını yaşayan kişinin yazgısı herkesinkinden daha kötü olacaktır çünkü günün birinde her şeyi bir boşluğa, bir hiçe inşa ettiğinin ayırdına varmak zorunda kalacaktır. Başkaları da yalan söyler, doğaları veya çıkarları gereği veya salt o an için yaparlar bunu. Oysa sen sular seller gibi yalan söylüyorsun; gözyaşlarıyla, eylemlerle aldatıyorsun. Bu epey güç olsa gerek. Bazen yine de senin bir dahi olabileceğini düşünüyorum... Yalan dahisi! Gözlerimin içine bakıyorsun veya bana dokunuyorsun, gözyaşların sicim gibi iniyor, elinin titrediğini hissediyorum ve bu arada biliyorum ki yalan söylüyorsun, biliyorum ki her zaman ilk andan başlayarak hep yalan söyledin. Yaşamın koca bir yalandı ama artık öldüğüne bile inanmayacağım, o da kesinlikle bir yalan olacaktır. Evet sen bir dahisin.”
Bende bulunmayan ve karakter denen şey sendin, sen olmalıydın. İnsan böyle şeyleri hissedebiliyor. Karakteri olmayan veya mükemmel bir karaktere sahip olmayan bir insan ahlak bakımından az buçuk sakat demektir. Tıpkı her bakımdan sağlıklı olup da yalnızca elinin veya bacağının teki olmayan bir insan gibi. Bu tür insanlara yapay bir uzuv takıldığında yeniden iş görür, çevrelerine hizmet verebilir duruma geliverirler. Benzetme için özür diliyorum ama işte sen de benim için böylesi bir yapay organ olabilirdin... Ahlaki bir protez.
Kişi adları söz konusu olduğunda içimden gelen güçlü bir tepkiyle o adı onaylar veya karşı çıkarım. Bu ilkel ve adaletsiz bir duygudur. Ne var ki dünya ile ilişkimizi, beğenilerimizi ve nefretlerimizi belirleyen de bu ilkel duygularımızdır.