kitaptan okumadım seni yüzünden bilirim
uçma bilen göksüz, yolsuz yürüme bilen
bir ırmağa hayretle bakmayandan
kaçtığım yerde buldum
düştüğü dudaktan bilgeliği alan o şiiri
Her veda adınla yapılır, yıkılır adınla
Böyle yazdın bir tılsım sakladın bu mısraya Şiirdir dedin, ruhumun dünyaya bir çıkması
Tene düşen can kadar zor
Kalbe düşen bir adın oradan çıkması
Uçurtması gökte kaybolmuş bir çocuk gibi
Elimin üstüne damlayan yağmur
Ve hüzün nasıl da çeviriyor
Dilleri kendi diline
Ağacına kırılmış bir dalsın diyorum kendime
şiirdir, başı dönmüş bir mevlevinin alnındaki o ter,
insan vurulup düştüğü toprağı sever
karpuz keserken babamın dudaklarında beliren
bir yaşamak kıvrımı belki de buydu
akşam beni arıtmadı susmak özlemiyle konuştum
esmer hayaliyle bunca karanlıkta bulundum
çağ bana yakışmadı buralı değilim
nusretim yok mayınım yok bir abdülaziz bestesi
bir göğüsten böyle gittim hay'dan gelen hü!