Bir saniyeliğine, iki saniyeliğine birbirlerine anlamı belirsiz bakışlar atmışlardı ve hepsi buydu. Ne var ki insanın yaşamaya mahkum olduğu o yalnızlıkta bu kadarı bile hatırlamaya değer bir an oluyordu işte.
...keşke anne onun, Leyla'nın şehit olmadığını, hala yaşadığını, yanında olduğunu, umutları, bir geleceği olduğunu fark etseydi. Ama Leyla kendi geleceğinin, ağabeylerinin geçmişleriyle boy ölçüşemeyeceğini biliyordu. Yaşarken kızı gölgede bırakmışlardı. Ölümleriyle de yeryüzünden tamamen silmişlerdi...