Yalnızlık kalır akşamları aydan karanlık
Ve ömür terazisinin tek kefesi boş.
Ne tartsan eksik kalır tam olmaz artık;
Uçar can teninden kalır kafesi boş.
Deniz alsaydı yalnızlığı, önünde bir masa;
Ufka bakmakla gözlerinin arasındaki bağı,
Yahut üstünde uzanan harf harf serili ağı;
Bir bir çözülürdü rakamlarla sessiz mesâ.
Tûti, güzafı lisanın çehreyler hayâli
Rûzi ikrar leyle renk olur her harfi
Bu figân ki mevtî sukûta vücûd kalem
Duşizei tahayyülden doğar fecre her biri
