Ebru muçlu
@Ebrumuc
30 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Melisa Kesmez' in okuduğum ilk kitabı. Kitap beş küçük öyküden oluşuyor. Her biri de birbirinden güzeldi.
İlk öykü 'Kalanlar' en etkilendiğim ikinci öykü. Okuduktan sonra kitaba devam edemedim, önce bir sindirmem gerekti. İnsanlarla zor bağ kuruyor ama sonrasında o bağı çok sahipleniyor ve koparmakta zorlanıyorsanız siz de sindirmekte zorlanabilirsiniz.
İkinci öykü "Son bir çay' bitemeyen bir ilişki üzere yazılmış tatlı bir öyküydü.
Üçüncü öykü 'Annemin Çadırı' depremle birlikte dağılan bir aile üzerine yazılmış bir öykü. Öyküdeki bazı anlar çok tanıdıktı.
Dördüncü öykü 'Görüşürüz' boşanmış bir ailenin baba-kız hikayesi. Pişmanlıklar, boşluklar, bazen bir rüyayla hiç beklemediğiniz bir anda gün yüzüne çıkabilir.
Son öykü ' Kız Kardeşim Handan' en etkilendiğim öykü bu oldu. Bir anne ve ölümü söz konusu olunca, ardında kalan kız çocukları varsa benim için etkilenmemek kaçınılmaz. Herkes acısını farklı yaşıyor. Kimi o acıda boğuluyor kimi savaşmaya çalışıp tükeniyor.
Hikâyelerin hepsinde insanın kendinden, çevresinden izler bulacağı, evet bu hissi biliyorum diyeceği anlar var. Bizi anlatmış Melisa Kesmez, günlük hayatta yaşadığımız, komşumuzun, akrabamızın yaşadığı, mutlaka içinde olduğumuz ya da tanığı olduğumuz anlar ve duygular. Bunları öyle güzel anlatmış ki, yumuşak yumuşak, yormadan. Dili çok alıcı, betimlemeleri çok hoşuma gitti. Başka kitaplarını da okuyacağım mutlaka.
Reklam
Bu tarz eserleri okuyup bitirdiğimde her seferinde hayranlıkla ve sarsılmış olarak kapatıyorum kapaklarını. Hem bu kadar kayıtsız gibi görünen, güçlü ve duygusal bir karakter yaz hem bunu abartmadan yaklaşık 100 sayfada hallet. Hem kitap boyunca karakteri sevdir ve empati yaptır, sonunda beklenmeyem bir anda dehşeti yaşatıp sars... Nobel ödüllü olmaması tuhaf olurdu. Bir çırpıda bitecek, biterken sizi de bitirecek sarsıcı bir roman. Kısa ama etkili!
Aslında kayıtsız ve duygusuz gibi görünen ama son derece hassas kalpli bir karakteri yazar çok net bir şekilde anlatıyor. 'Her şeyi anlamak, hissetmek ölüm gibi bir şeydir.' Kitabı okurken hep bu cümle aklımdaydı. Çünkü Meursault da tam olarak böyle yaşadı. Kendi cümlelerimle anlatmaktansa aşağıya bıraktıklarım daha etkili olacaktır.
Karakterin ağzından:
" Ama herkesin bildiği gibi, hayat yaşamaya değmez. Aslında, doğal olarak başka kadınlar ve başka erkekler yaşamaya devam edeceklerine, üstelik bu binlerce yıl böyle sürüp gideceğime göre, ha otuz yaşında ölmüşsün ha yetmiş; bir önemi olmadığını biliyordum."
" Ben hiçbir şeyi olmayan bir adam gibi görünebilirdim. Ama kendimden emindim her şeyden emindim, onun olduğundan daha emindim; hayatımdan yaklaşmakta olan ölümden. Evet elimde bir tek bu vardı benim. Ama hiç değilse bu gerçekliğe tutunuyordum ve bu da beni ayakta tutuyordu. "
Son zamanlarda okuduğum en en en etkileyici romandı. Dil akıcı, olayların ilerleme şekli etkileyici, her seferinde bir sonraki sayfayı merak ederek okudum.
Hasan Sabbah hepimizin tarihten adını duyduğu biri. Ama zihniyetini, amacını, yaptığı ve sebep olduğu işleri bu şekilde kurgu bir metinde okumak güzeldi. Kitapta anlatılan tarihi olayların kitapta anlatıldığı gibi yaşanmadığı üzerine birçok farklı görüş var. Tarihe meraklı okurlar belki bundan rahatsız olabilir ama buna takılmayıp kurgu olduğu bilerek okunduğunda oldukça keyif verecektir diye düşünüyorum.
İnsanlar için 'inancın' ne kadar önemli olduğu, gerçekten inanan insanın neler yapıp neleri göze alabileceği, aslında herhangi bir şeye gerçekten inanan insanın ne kadar tehlikeli olabileceği kitabın başından sonuna kadar vurgulanıyor.
İnsanı asıl etkileyen ise inandırmak isteyen insanın neler yapabildiğiydi, yani Hasan Sabbah'ın. Zekasını, ikna gücünü, insanlar üzerindekini güçlü manipülasyon yeteneğini kısacası kendisinde var olan bütün artıları amaçları uğruna öyle zekice kullanmış ki etkilenmemek mümkün değil.
Sonuç olarak okumadıysanız mutlaka ama mutlaka okuyun. Kitabı okurken 'yok artık' , 'bu kadar da olmaz canım' , ' bunu da yapmış olamazsın' diyerek okuyacağınız, etkileyici ve sürükleyici tarihi bir roman.
Yüzyıllar öncesinde yazılmış olmasına rağmen her cümlesinden insanın kendisine pay çıkarabileceği, üstüne uzun uzun düşünüp hayatına uyarlayabileceği o kadar çok cümle var ki... Kitaba başlarken biraz tedirgindim. Okuması zor olur mu, akıcı mı, sıkıcı mı diye ama tam tersi çok rahat okunan akıcı bir kitap oldu benim için. Başucu kitabı olabilecek nitelikte. Arada açıp altı çizili yerleri tekrar tekrar okuyup üzerine düşünmelik bir kitap.
Hayatın gelip geçici, ölümün herkes için gerçek ve doğal olduğu, topluma faydalı olmak için çabalamak gerektiğini, zihnin insan için en önemli şey olduğu, zihnini kontrol edenin her şeyi kontrol edebileceği, doğayla uyum içinde yaşamanın gerekliliği,sıklıkla kitapta tekrarlanıyor. Kitabın sonlarına doğru bu sıklık birazcık rahatsız edebilir ama birazcık :)
Eğer bu kitabı okumakla ilgili minik bir acabanız varsa olmasın, okuyun, okutturun!
Şermin Yaşar okumaktan keyif aldığım kalemi sade ve bir o kadar güçlü, insanı kahkahalarla güldüren sonra ince ince ağlatan bir yazar. Bu kitabını da ayrı sevdim.
Tüm kitap boyunca altı harfli tatlıları düşünüp durdum. Revani, sütlaç... En sonda yaşadığım ters köşe çok iyiydi. Kitapta başka ters köşeler de var.
Her bölüme eski tarif defterlerinden tariflerle başlaması, tariflerin orijinal haline yer vermesi, hem annemin hem ablamın tarif defterlerini saklayan benim için çok güzel bir detaydı.
Meltemli kısımları okudukça anne babamı, Selime teyzeli kısımları okudukça nasıl bir evlat olduğumu sorguladığım, her cümlesinde her anında kendimden,bizden bir şeyler bulduğum hayatın tam içinden yazılmış herkesin kendinden izler bulacağı akıcı bir roman.
Reklam