Hayatta hiçbir şey bizim arzumuza tâbi değildir. Gerçi bu bir felaket lakin hilkat bize bu felaketi hafifletecek bir vasıta da vermiş: Etrafı çeşm-i ibretle temaşe kabiliyeti.
Kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor. Yalnız kaçırılan fırsatlar asla aklından çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor. Bunun sebebi herhalde,” bu öyle olmayabilirdi!” düşüncesi, yoksa insan mukadder telakki ettiği şeyleri kabule her zaman hazır.