Kitaplar kutsal ve eleştiriye kapali bir anlatiyi içinde barındırıyor sanki:
Her kitap kendine özgü bir anlatıma sahip olduğundan ve belirli bir emek sonucunda oluştuğundan içinde bir deger barındırır aslında. Bu şekilde düşününce kitabı olumsuz eleştirme hakkımı kendi kendime elimden almış hissediyorum. Beğenmesem bile içeriğindeki güzel kısımları bulmak için kendimi kazı çalışması yaparken buluyorum. Sonuç olarak da az da olsa olumlu olarak nitelendirebilecegim yerlere ulaşıyorum da. Dolayısıyla kitap eleştirisi zor bir eylem halini alıyor bu süreçte benim için.
Bu şekilde hissedenler var mı? Veya bir kitabı değerlendirirken diğer okurlar nelere dikkat ediyor merak ediyorum.