Ece Tecimer
@Ecetecimer
Bugün sizlere fantastik bir kitapla geldim. R. F. Kuang’ın yazdığı Katabasis’i okurken kendimi bir hikâyenin içinde ilerlemekten çok, bir ruh hâlinin içine çekilmiş gibi hissettim. Yazar bu romanda cehennemi ateşler ve canavarlarla değil, hırsla, kırgınlıkla ve akademinin insanı içten içe kemiren yapısıyla kuruyor. İki doktora öğrencisinin, ölü hocalarını geri getirmek için yeraltına inişi aslında bilgiye, otoriteye ve “yeterli olma” arzusuna dair sessiz bir ağıt gibi. Hikâye ilerledikçe anlıyorsunuz ki burada asıl mesele kurtarılacak bir ruh değil; kaybolmuş idealler, bastırılmış yaslar ve rekabet yüzünden söylenememiş cümleler. Kuang’ın dili bilinçli olarak mesafeli ama ben bu mesafede bile güçlü bir kırılganlık hissettim; sanki karakterler duygularını bastırdıkça metin daha da ağırlaşıyor. Katabasis’te beni en çok etkileyen şey, karakterlerin güçlü olmaya çalışırken ne kadar kırılgan olduklarını fark etmekti. Bittiğinde içimde büyük bir etki patlaması değil, derin bir durgunluk kaldı — bazı kitaplar vardır ya, sizi sarsmaz ama uzun süre sessizleştirir; işte Katabasis benim için tam olarak öyle bir kitaptı. İyilikle ve kitapla kalın.
Reklam
Bugün sizlere bir aşk kitabıyla geldim. @umit_kilic72 ’ın yazdığı “Yapma” bana yüksek sesle anlatılan bir hikâyeden çok, insanın içine doğru konuşan bir kitap gibi geldi. Yazar, bu romanda aşkı süsleyip parlatmıyor; tam tersine, onu bütün kırılganlığıyla yaşatıyor. Okurken sık sık şunu düşündüm: İnsan en çok sevdiğine karşı mı hata yapıyor, yoksa en çok onu mu korumaya çalışırken dağılıyor?
Kitap boyunca bakışların, suskunlukların, söylenemeyen cümlelerin ağırlığı hissediliyor. Aşk burada sadece güzel bir duygu değil; insanın içini geren, bazen yorucu ama bir o kadar da gerçek bir hâl. Uzun sayfa sayısına rağmen acele ettirmeyen, kendi temposunda akan bir anlatımı var. Yavaş ilerliyor ama bu yavaşlık karakterlerin duygularına daha yakından bakmamızı sağlıyor bence.
Beni en çok etkileyen şey, romanın hissettirdiği o tanıdık duygu oldu: “Keşke yapmasaydım” ile “iyi ki hissettim” arasındaki ince çizgi. Yapma, aşkın en savunmasız hâlini anlatıyor; güçlü görünmeye çalışırken içten içe dağılan insanları… Kitabı kapattığımda içimde hafif bir sızı, ama aynı zamanda anlaşılmış olma hissi kaldı.
Eğer duyguların sessiz ama derin aktığı, aşkın hem güzel hem de zor tarafını anlatan hikâyeleri sevenler için güzel bir tercih olabilir. İyilikle ve kitapla kalın.
Bugün sizlere küçük hikayelerden oluşan keyifli bir kitapla geldim. @ismail_turfanda ’nın yazdığı “Küçük Dokunuşlar” hayatın gürültüsünden çekip aldığı küçücük anları, neredeyse fısıldar gibi anlatıyor. Okurken bir hikâye bitiyor, ama hissi içinizde kalmaya devam ediyor.
Bu kitapta büyük dramlar, sarsıcı olaylar yok; onun yerine gözden kaçan bakışlar, yarım kalmış cümleler, içimize çöken sessizlikler var. Yağmur altında yürürken bir an durup etrafa bakmak gibi… Her hikâye, “Ben bunu yaşamıştım” dedirten bir yerden yakalıyor insanı. O yüzden okurla arasına mesafe koymuyor; tam tersine, yanına oturup konuşuyor sanki.
Dili sade ama duygusu yoğun. Abartıya kaçmadan, süslemeye ihtiyaç duymadan anlatıyor her şeyi. En çok da bunu sevdim: Zorlamıyor, bağırmıyor, sadece dokunuyor. Küçük bir dokunuşla kalbinizde bir şeyleri yerinden oynatıyor. Bazı hikâyelerde içim burkuldu, bazılarında hafif bir gülümseme yerleşti yüzüme; ama hepsinde ortak olan şey, içtenlikti.
Küçük Dokunuşlar, hızlı okunan ama etkisi uzun süren bir kitap. Bitirdiğinizde hemen kapağını kapatmak istemiyorsunuz; bir süre elinizde tutup, kendi hayatınızdaki küçük anları düşünmek istiyorsunuz. Çünkü bu kitap insana şunu hatırlatıyor: Hayat çoğu zaman büyük şeylerle değil, fark edilmeyen ayrıntılarla akıyor.
Benim için bu kitap, yağmurun altında sessizce okunan, kalbe iyi gelen hikâyelerden oluşan bir durak oldu. Duygularını incelikle anlatan, küçük ama sahici hikâyeleri seven herkesin kendinden bir parça bulabileceğini düşünüyorum. İyilikle ve kitapla kalın.
