Ece Tecimer
@Ecetecimer
Bugün sizlere kalemini sevdiğim bir yazarın kitabıyla geldim. Bu kitabı okurken sanki bir taksinin arka koltuğuna oturmuşum da gece boyunca hem şehrin sokaklarından hem de birinin hayatından geçiyormuşum gibi hissettim. “Yolunda Taksi”, @cemix3535 ’ın sade ama derdi olan bir anlatısıyla, taksi şoförü Samim’in gözünden ilerliyor. Geceleri İzmir sokaklarında yolcu alan Samim için taksi sadece bir geçim aracı değil; her binen yolcu, her durak, her sessizlik onun hayatına ve geçmişine dokunan küçük aynalara dönüşüyor.
Hikâye, sıradan bir gece rutiniyle başlıyor ama bir telefonla birlikte Samim’in iç dünyası çatlamaya başlıyor. O andan sonra kitap, “kayıp” kavramını sadece birini aramak üzerinden değil; insanın kendini, cesaretini, yarım kalmış duygularını araması üzerinden anlatıyor. Taksi ilerledikçe Samim geçmişiyle yüzleşiyor, kaçtığı duygularla ve suskunluklarıyla baş başa kalıyor. Bu yüzden okurken sık sık durup “evet, bu his tanıdık” dediğim yerler oldu. Anlatım abartılı değil daha çok hayat gibi. Şehir yalnızlığı, geceye sığınan insanlar, söylenmeyen cümleler… Hepsi biraz tanıdık, biraz bizden. Benim sevdiğim kitaplar arasında yerini aldı yazarımızın emeğine sağlık. İyilikle ve kitapla kalın.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bugün sizlere duygu yoğunluğu yüksek bir kitapla geldim. @talunoltug ’un yazdığı “Nevrozlar”, tek bir anlatı üzerinden ilerleyen, sevilen bir kadına duyulan hisleri ve onunla yaşanan anları merkezine alan bir kitap. Büyük olaylar yok; daha çok birlikte geçirilen zamanlar, küçük ayrıntılar, bakışlar, dokunuşlar ve bunların anlatıcının zihninde bıraktığı izler var. Kitap tam da bu gündelik anların içinden konuşuyor.
Anlatım oldukça içe dönük. Okur, anlatıcının zihnine giriyor; sevgiyle birlikte gelen kırılganlığı, bağlılığı ve duyguların yarattığı dalgalanmaları takip ediyor. Aşk burada idealize edilmiyor, daha gerçek bir yerden ele alınıyor. Zaman zaman huzurlu, zaman zaman karmaşık ama hep samimi bir duygusal hâl var.
Nevrozlar durup bakmayı, hissetmeyi isteyen bir metin. Sevilen biriyle paylaşılan sıradan anların aslında ne kadar yoğun duygular taşıyabildiğini hatırlatıyor. Bazı cümleler sessizce yakalıyor insanı; altını çizme isteği de tam oralarda geliyor.
İç dünyaya, ilişkilere ve duyguların ince hâllerine odaklanan kitapları sevenler için sakin ama derin bir okuma deneyimi sunduğunu düşünüyorum. İyilikle ve kitapla kalın.
Olabileceğin kadar insan olmaya çalışıyor musun?
