Ece Tecimer
@Ecetecimer
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bugün sizlere keyifli bir macera ile geldim. @ilhan.gunay.50 ’ın yazdığı “Yıldızlara Sıçramak” kitabı beni yüksek sesle anlatılan bir maceradan çok, sessizce içeri alan bir hikâye olarak karşıladı. Kitap, çocukluğun o acele etmeden bakılan dünyasını, merak duygusunu ve insanın bilinmeyene yaklaşma cesaretini merkezine alan bir roman. 1960’lı yılların İstanbul’unda geçen bu hikâye, bir yaz tatilinin içinden usulca açılıyor ve fark ettirmeden okuru bambaşka bir yere taşıyor. Kitap, başlangıçta sade bir çocuk hikâyesi gibi görünse de ilerledikçe ufkunu genişletiyor. Bir yaz tatilinin sıradanlığında gizlenen olağanüstü bir karşılaşma, farklı bir dünyadan gelen gizemli bir varlıkla kurulan dostluk, okuru hayal gücünün uçsuz bucak sınırlarına sürüklüyor. Bu karakterler arasındaki ilişki, farklılıkların nasıl köprü oluşturabileceğini naif bir dille anlatıyor.
Okurken en çok hoşuma giden şey, yazarın diliydi: aşırı süslemeye kaçmadan, duyguları doğrudan ama zarifçe okura ulaştırıyor. Çocuk bakış açısından dünyayı yeniden görmek gibi bir his bırakıyor. İstanbul’un tarihsel dokusu da hikâyeye yedirilmiş. Bu romanı bitirdiğinizde sadece bir maceranın sonuna gelmiş gibi hissetmiyorsunuz. İçinizde küçük bir kıvılcım yanıyor, belki çocukluk anılarına, belki de kendi hayal gücünüze dair. Bazı sayfalar, sade bir İstanbul anlatısının ötesine geçerek felsefi sorgulamalara, aidiyet ve farklılık üzerine düşüncelere de değiniyor.
Sonuç olarak; Yıldızlara Sıçramak benim için sadece eğlenceli bir okuma değildi, aynı zamanda dünyaya bir çocuk gibi bakmayı hatırlatan, gökyüzüne bakarken içinizi ısıtan bir sohbet gibiydi. İstanbul’un eski günlerini, gizemli dostlukları ve yıldızlara uzanan umutları sevenlerin hoşuna gidecek bir kitap olduğunu düşünüyorum. İyilikle, dostlukla ve kitapla kalın.
Zira bazen, insanı insan eden; sessiz bir canlının gözlerindeki merhamettir.
Bugün sizlere sıcacık, samimi bir kitap ile geldim. @zafirroman ’ın yazdığı “Zafir’i” bitirdiğimde içimde yumuşak bir hüzün, ama aynı zamanda sımsıcak bir umut kaldı. Kitapları severim ama içinde hayvan sevgisi olan kitaplara aşığım. Çünkü onlar bizim en sadık, en masum dostlarımız ve bunun altını çizen yazarlarımıza çok saygı duyuyorum. Yazarımız bu romanında sadece bir atın hikâyesini anlatmıyor; sevginin, sabrın ve vazgeçmemenin insanı nasıl iyileştirdiğini sessizce hatırlatıyor. Zafir, yarış pistlerinin parıltılı dünyasında sakatlanan bir tayken, kader onu bambaşka bir yolculuğa sürüklüyor ve bu yolculukta insan kalbinin ne kadar derin bağlar kurabildiğine tanıklık ediyoruz.
Kitap boyunca Zafir’in etrafında şekillenen hayatlar, aslında hepimizin bir yerinden tanıdık. At ile insan arasında kurulan o söze ihtiyaç duymayan bağ, sayfalar ilerledikçe daha da derinleşiyor. Okurken zaman zaman gülümsedim, zaman zaman durup düşündüm; çünkü bu hikâye, yalnızca hayvan sevgisini değil, insanın içindeki merhameti de görünür kılıyor. Sevimli dostlarımız hayatımızı güzelleştiren en güzel en kıymetli detaylardan. Hep var olmalarını, hep bizlerle olmalarını diliyorum. İyilikle, merhametle, sevgiyle ve kitapla kalın.
