Başkasına ihtiyaç duymak
Bu incelemeyi yazmak için kitabın bitmesini bekleyemedim
Zaten kendi halimde takılan biriyim yani bunun bi önemi yok.
Henüz kitabın yarısındayım ve bu inceleme yazmama yettide arttı
1 veya 2 günde bitecek kitabı hâlâ elimden düşürememin sebebi sindirerek okumak ve bitirdiğimde piştiğimi görmem için.
5 sayfayı 5 saatte okuyorum ve okuduğum sayfalarda sürekli farklı bir bakış açısına kapılıyorum ve kendimi kitapla karşılıklı diyaloglar ve yorumlar belirtirken buluyorum.
1- Yalnızlığın sessizliğine duyulan ihtiyaç; şuan kalabalıklaştıkça yalnızlaşıyoruz, eskiden insanların azlığı böylesine yalnız hissettirimiyordu.
2- Yapmak zorunda hissettigim şeyleri yapmak zorunda olmamam
3- Başkalarına ihtiyaç duymam ( başka bir kadın olmasını tercih ederim ve bunu bir erkeğin bakış açısından dinlemek isterim )
4-Birilerini bekleyiş
(Birilerinin aramasını, sormasını, haber vermesini, halinden hatrindan emin olmasını ve daha fazlasını)
"Karşı komşunun panjurlari kapalı.
Bir yere gittiler herhalde...
Bana haber vermeye gerek görmediler"
5- Ve tek yalnız ben değilim
En çokta bunu anladım
Bunlar 5 örnekle sınırlayabileceğim şeyler değiller her sayfası benim için ayrı bir farkındalık ve okurken beni çok tetiklesede bundan dolayı elimden düşünemiyorum.
Bıraksam bu kitap hakkında çok şey yazılır ama ellerim aklımdan geçenlere yetişemiyor mazur görün lütfen
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Çok tuhafım, kendime bile öyle geliyorum
Kore edebiyatında okuduğum 2.Kitaptı.
İsminden dolayı dikkatimi çekti ve şans vermek istedim ve herkesin şans vermesi gerektiğini düşünüyorum.
Kitap yazarımızın psikiyatristiyle olan diyalogları ele alıyor (tamamen terapi masrafımı karşıladı diye düşünüyorum)
Ve tam olarak kitaba olan ilgim bundan dolayı BEN'i okurken kendimi okuyormuş gibi hissettim.
Hayatının çoğu alanında benzer düşüncelere,bakış acılarına sahip olmamız beni şaşırttı.
Hislerimi açıkça dışa vurabilen biri olmadığım için kitapta açıkça hislerimin yazılmasıydı beni şaşırtan.
Mükemmel bir robot olma arzusu, aşırıya kaçma, birinden hoşlandığında kolay bir hedef olduğunu düşünmesi ve hoşlandıklarına karşı asla ilk adımı atmaması, yakınlığa ihtiyaç duyma ile aynı zamanda başkalarını kendinden uzak tutmak isteme çelişkisi ve daha fazlası...
Bunlar ilk sayfalarda okuduklarımla kendimi anımsamam için bir kaç örnek.
Herkesin kendini depresif hissettiği zamanlar olmuştur onun için bu kitabı okuduğunuzda sizde ayni şeyleri hissedeceksiniz.
"Çünkü insan yüreği, ölmek istediği de bile çoğu zaman, bir yandan tteobokki de yemek ister"
Zweig sagolsun yine şaşırtmıyor. Zweig'ın kitaplarını okuduğumda kalemi beni hep etkilemiştir bunun için kitaplarındaki yansıttığı duyguyu okuyuculara çok iyi aktardigindan dolayı bir çırpıda bitirilecek kitapları var.
Bu kitapta Irene adındaki karakterimiz bir piyaniste aşık olmasıyla, ve şantajcı bir kadına yakalanmasiyla tüm korkuyu hissetmeye başlıyor. Kocası zengin bir avukat olmasına rağmen önüne geçemiyor ve kendini bir hataya sürüklüyor. Bu sırada 8 yıldır birlikte olduğu eşine yabancı gelmeye başlıyor. Eşinin bu durumu öğrenmemesi için santajcıya elinden geldiğince para teklif ediyor. Ve zweig korku duygusunu okuyuculara bile ilikten hissettiriyor.
Korku cezadan çok daha beterdir, çünkü ceza bellidir, ağır da olsa hafif de, hiçbir zaman belirsizliğin dehşeti kadar o sonsuz gerilimin ürkünçlüğü kadar kötü değildir. (s:45)
Sonu tam olması gerektiği gibiydi ters köşe olması hoşuma gitti. RS ta bile kitabın sade ve anlaşılır üslubundan dolayi çerezlik olarak okunabilecek bir kitaptı
Hiçbir Şey Hissedemeyen İnsanlar Nasıl Ağlar?
Aleksitimi Türkçesiyle (Duygusal sağırlık) hastası olan yunjae, beyinde ki bademe benzeyen bölge küçük olduğundan dolayı korku,endişe,sevinç, ve hüzün gibi duyguları hissedemiyor
"Beyindeki badem şeklindeki bölge küçükse, ortaya çıkan belirtilirken birisi korkunun bilinmemesidir. Cesur olmanın iyi bir şey olduğunu düşünmek yanlıştır. Çünkü korku, yaşamı sürdürmek için içgüdüsel bir savunmadır. Korkunun bilinmemesi, yüreklilik değildir" (syf:27)
Annesi sürekli yunjae' ye bol bol badem yedirirdi. Bu şekilde bademe benzeyen amigdalanin büyüyeceğini düşünürdü.
Annesi yunjae'nin bu duygulara tanıdık olmasını istediğinden dolayı renkli kağıtlara çeşitli kelimeler yazar duvara asardı. Sevinç, öfke, keder, zevk,sevgi,nefret, arzu...
Noel arifesinde, doğum gününde Annesi ve ninesi kötü bir cinayete kurban gider Yunjae ise gözlerinin önünde gerçekleşen bu olaya sadece bakmakla yetinir. Her zamanki hissiz yüz ifadesiyle.
Bitkisel hayata geçen annesinin her gün yanına giden yunjae, okulla birlikte annesinin zamanında açtığı sahafıyla da ilgilenmektedir.
Annesinin arkadaşı olan Doktor shim yunjae'ye bu zamanlarda çok yardımcı olur.
Bu sırada karanlık geçmişi olan Gon ile tanışır.
Gon, yunjae'nin aksine sınırlı,saldırgan ve agresif biridir. Çocukken kaybolduğu için daha da ailesini bulamayan gon, çeşitli çete işlerine bulaşık ceza evlerine girer ve ortamlar onu çok etkiler
İkisinin arasındaki garip ve değerli arkadaşlık okuyucuları bu kitaba daha da sürükler.
"Onun yerine başka bir şey kazandım"
"Neymiş"
"Gon'u"
(Syf:221)
Hikayenin sonu için mutlu yoksa trajik mi bittiği okuyuculara kalmış
Bu kitap beni çok etkilediği için incelemeyi paylaşmak istedim